My Childhodd Crush.

My Childhood Crush…..

The love of my life…

Prologue…

Nakadungaw ang dalagitang si Lauren sa bintana ng kanyang silid. Katulad ng ibang kaedad niya nagsisimula na rin siyang mangarap na magkaroon ng gwapong boyfriend. Ang kaibahan nga lang hindi isang sikat na matinee idol, artista, singer, basketball player o kaklase sa school ang crush niya. Ang kanyang pangarap ay madaling maabot, madaling masilayan. At ilang sandali na nga lang ay darating na ang kanyang pinakahihintay. Ang binatang nagpapatibok sa musmos niyang puso.

Korek! Ilang sandali na lamang ay tatapak na si Michael sa kanilang tarangkahan. Kaya nga siya nasa bintana ay upang masilayan niya ang pagdating nito. Nilingon  niya ang orasan, anticipating his arrival. Hindi nagtagal ay may humipil na sasakyan sa kanilang garahe. Inayos niya ang kanyang mahaba at itim  na buhok, nagpunas ng tissue paper sa mukha upang tanggaliu ang excess oil, as if naman na makikita siya nito eh hindi naman siya lalabas ng kwarto.

Naunang bumaba ang kanyang Ate Julia kasunod nito ang dalawa pang kaibigan na pawang nagtatawanan. Para bang slow motion sa kanyang paningin ang pagbukas ng driver seat at pagbaba ng lalaking kanyang pinapantasya. Dagli siyang nagkubli sa kurtina kahit alam niyang hindi naman siya nito makikita, hindi naman ito tumitingin sa gawing iyon ng kanilang bahay pero kinakabahan pa rin siyang mabuking. Patuloy ang pagkabog ng kanyang dibdib habang nakasandal sa pader, waring aatakihin siya ng epilepsy sa sobrang kilig. Ang gwapo niya grabe! Sigaw ng kanyang isip. Nang mahimasmasan, muli siyang sumilip sa bintana, wala na sa kanyang field of vision ang kanyang Ate Julia pero nahagip pa rin ng kanyang matalas na mata si Michael habang nakaakbay ito sa babaeng malamang ay umukupa sa passenger seat. Magkasabay na pumasok ang mga ito sa kanilang bahay. Patalon siyang lumipat sa ibabaw ng kanyang kama at doon ipinagpatuloy ang kanyang pagpapantasya. Halos mangisay siya sa sobrang kilig habang pina-flash back sa isip ang bawat galaw ng binata.

Sa edad na dose ay alam niyang mahal niya na si Michael, pero ang nakakaloka ay natuklasan niyang hindi pala siya selosa. Hindi siya nakadarama ng anumang galit kay Anna na kaibigan ng Ate niya at girlfriend ni Michael. Lagi niyang idinudukdok sa isip ang linyang “Anna, ikaw ngayon ang girlfriend niya, pero hihiwalayan ka rin niya dahil bukas kami na!. Buti na lang at hindi niya dinudugtungan ng “Bwahahaha! Kundi bruhang-bruha na talaga ang labas niya.

Chapter One,            

“You don’t get me Mama!, halos mangiyak-ngiyak na sabi ni Lauren. Madiin niyang ipinipikit ang kanyang mga mata upang tumulo ang kanyang mga luha pero sa malas niya ay hindi nakikipag-cooperate ang tear glands niya.

“Ako nga ay tigil-tigilan mo Lauren Gracielle diyan sa kaka-drama mo! Sigaw ng ina mula sa kusina.

“You don’t understand! You never did! May halong panunumbat ang kanyang tono, at nang masigurong nakuha niya na ng buo ang atensyon ng kanyang Mama, ay humagulgol siya. “Nobody loves me!

“Anong nobody loves me!? Palapit na ang tinig nito. Hindi nagtagal ay nag-materialize ito sa kanyang harapan at namaywang.

“I want a new life Mama, mababa ang boses niya ng sambitin niya iyon. Kunwa ay nakatingin siya sa carpet na tila ito ang kinakausap niya.

“Anong new life? Anong gusto mong gawin ko. Patayin kita ngayon para ma-ressurect ka bilang bagong nilalang? May pagka-sarkasmo ang tinig nito.

“You see! You see! Hindi mo talaga ako naiintindihan, she pointed out. Ipinatong niya ang kanyang dalawang siko sa hita, pinag-salikop ang mga kamay at doon ibinaon ang mukha. “If your half the mother that  you should be, you would understand me Mama.

Naramdaman niya ang tila paglindol ng kanyang paligid ng lumipad sa kanyang ulo ang throw pillow na inihagis nito. “Ouch! Sinapo niya ang ulo na tinamaan nito. “Mama, solid yon! Para kang pitcher ng baseball.

Naupo na sa katapat niyang silya ang Ginang. Kung kanina ay naka-simangot ito, ngayon ay pinili nitong tingnan siya na parang awang-awa sa kanya. “Lauren, anak, pwede ba tigil-tigilan mo na yang kaartehan mo? May mga sandaling natutuwa ako sa mga drama mo, pero may mga pagkakataong gusto na kitang sakalin dahil naha- high blood na ako sayo. Pinahid ni Lauren ang luhang kumawala sa mga mata. Naiinis siya sa timing nito dahil kung kailan napagpasiyahan niya ng tigilan ang pagiinarte ay saka naman iyon tumulo.

“Sinabi ng tigilan mo na yang kaartehan mo eh!.

“Ito na nga! Pinupunasan na, wait lang.

“So, ano ba yang isang lingo mo ng inginangalngal mo sa akin?.

“Ma, ayoko na ditto sa Pilipinas!.

“Huwag kang mag-alala ang anak, hindi ka rin gusto ng Pilipinas. Nagtiya-tiyaga lang siya sayo dahil minalas na dito ka ipinanganak.

“Mama naman! Ngayong seryoso na ako, kayo naman itong namimilosopo.

“O siya, siya. Ano ngayon ang gusto mong gawin ko?.

“Kausapin niyo na si Ate, sabihin niyo kunin na ako.

“Anak, kung madali lang bang sundan ang Ate mo sa Germany, nandoon ka na. Alam mo naming gustong-gusto kang kasama non, dahil ikaw ang baby niya.

“Mali! Kontra niya. “Kaya nagda-dalawang isip si Ate na gumawa ng paraan na makasunod ako doon, ay dahil ayaw niyong pumayag ni Papa.

Pinaikot nga kanyang ina ang mga mata nito at itinirik ng mahagip ang kisame. “Anak, naman kasi, Ano bang gagawin mo doon?

“Mama, gusto kong ma-experience ang winter. Gusto kong maranasang magsuot ng boots ang coats at magpa-picture sa snow. Gusto kong gumawa ng Snowman.

“Iyan ang dahilan kung bakit hindi kami pumapayag ng Papa mo. Bente-cuatro ka na pero isip-bata ka pa rin.

“Correction, mother-dear, child-like ako.

“Walang pinag-kaiba yon.

“Meron po! Isip-bata sa tagalog. Child-like cute at sosyal.

“Kita mo na! Paano kami papayag ng Papa mo kung nuno ka ng pilosopo. Seryoso na ang usapan gingawa mo pa ring biro. Paano kung mapugutan ka ng ulo dahil diyan sa kalokohan mo?

“Mama, Germany po ang pupuntahan ko. Kristiyanong bansa po iyon. Hindi uso ang pamumugot ng ulo.

“Anong trabaho ang naghihintay sa iyo roon? Maano ba nama’y Theater Arts ang kursong kinuha mo, ni hindi ka nga makaiyak sa tamang pagkakataon.

“Dysfuntional ang tear glands ko. Its not my fault. Sandali niyang itinikom ang bibig. Hindi mananalo ang kanyang argumento kung magpapaka-aggressive siya. Kailangang ibahin niya ang taktika. Dapat subtle at charming. “Ma, malambing niyang banggit. “Ive never been serious in my entire life, but this time I am. I really am. Gusto ko ng sumunod kay Ate sa Germany.

Napabuntong-hininga ang kanyang Mama, tila naantig sa kanyang deklarasyon. “ O siya sige, kung iyan talaga ang gusto mo paguusapan naming ng Papa mo.

“There’s a change of plan, Baby girl. Bungad ng kanyang Ate Julia ng tumawag ito.

“Ha? Lauren’s sanity was shaken. Kani-kanina lang ay para siyang lumilipad ng sagutin niya ang tawag nito. Ngunit sa panimula nito ay tila pumutok sa hangin ang kanyang pag-asa. “What do you mean?

“May kinausap akong tao ditto sa Embassy para sa petition papers mo! Eksplika nito. “Pero ayon sa kanya, it’ll take year’s bago ma-grant ang petition.

“Oh dear Lord!, aniyang pinanghinaan ng loob. “Sis, by the time na makuha mo ko ay sira na ang ulo ko.

“What’s new? Eh dati pa naming sira ang ulo mo!

Napasimangot si Lauren sa kanyang narinig. The price she had to pay for being a well-known drama queen, na kahit seryoso na siya sa sinabi niya ay wala pa ring naniniwala. Not being taken seriously by the people around her had started to feel like curse.

“Sis, listen to me and listen to me good. Nilangkapan niya ng authority ang boses. “I need to be there A.S.A.P.

“Aba sige po kamahalan. Mamadaliin ko po! sagot naman nito.

Pinaikot niya ang mga mata. Isang napakalaking problema ang maisilang sa pamilya ng pilosopo. Bibihira ang pagkakataong naguusap sila ng matino.

“Ate naman! Please nakikiusap ako! himutok niya. “Gustong-gusto ko ng makapunta diyan.

Marahil ay naramdaman nito ang depresyon sa kanyang tinig. “Gumagawa naman ako ng paraan. At saka, teka nga, bakit ba may urgency ka na makapunta agad dito? Buntis ka ba? At plano mong magtago dito?

“Celibate ako. Hindi ko pa nasusubukang tanggalin ang chastity belt ko. Saka theater actress ako hindi ako showbiz, ganti niya sa biro nito. “Basta kapag andiyan na ako tsaka ko ipaliliwanag sa iyo.

“Gaano naman katagal na paliwanagan iyan?

“Ate naman! Focus!

“O sige na nga. Ito ang bagong plano. Hindi na ako magaapply ng petition. Nakausap ko na si Michael. Natatandaan mo naman siguro siya dahil nagka-crsuh ka sa kanya noon. Anyway sa kanya ka didiretso sa Italy. Ilang buwan kang titira sa kanya doon and then pupuntahan kita doon at saka dadalhin dito.

Pagkarinig ng pangalan ni Michael, ay awtomatikong gumalaw ang kanyang kamay at inipit ang buhok sa kanyang tenga. Nagpa-cute siya na parang nasa harapan lang niya ang binata. “Ano naman ang gagawin ko sa Italy? Nag-iba ang tono ng kanyang pananalita, nagkaroon ng kilig, napuno ng lambing.

“Siya ang magiinvite sayo papuntang Italy. Kunwari fiancée ka niya para mas madali ang pagkuha niya sayo, so within four months ay maipapadala na sa iyo ang fiancée visa mo.

Naramdaman ni Lauren ang pag-angat ng kanyang mga paa sa ere at pagkatapos ay sinalo siya ng imaginary duyan at inugou-ugoy siya sa alapaap. Siya si Lauren Gracielle Ricaforte? Fiancée ni Christoffe Michael Henson? Oh come on! It was more than what she bargained for, if she bargained anything at all. Para tuloy gusto niyang kalimutan ang siyang tunay na rason kaya siya mangingibang bansa.

“Magpapakasal kami?.

“Yup! Legal ang kasal ninyo para makakuha ka ng residency, pagkatapos mag-change citizenship ka na rin. Then you can live here with me.

“Masasaktan ka ba kung sa Italy na talaga ako titira Ate? Sa piling ni Michael? Parang gusto niya itong itanong sa kanyang Ate Julia. Hindi niya na yata kailangang hanapin ang sarili waring si Michael na ang bubuo ng kanyang pagkatao.

“Gaga ka Lauren! Naririnig ko ang takbo ng isip mo. Huwag mong molestiyahin si Michael sa utak mo.

Chapter Two,

“Im getting married! pigil hiningang anunsyo ni Lauren sa kumpol ng mga actors at actresses na nagpapahinga sa entablado ng teatro kung saan sila nagre-rehearse. Nagpalakpakan ang mga ito sa kanyang ibinalita. “ Congratulations!, ang katagang paulit-ulit niyang naririnig sa mga ito. Ilan pa sa mga ito ay lumapit sa kanya upang bigyan siya ng mainit na yakap.

“Wait! Sandali! Sigaw niya. Pinalis niya ang isang kamay ng isang kaibigang lalaki na akmang yayakap din sa kanya. Mga nakangiti ito sa kabila ng nagpo-protesta niyang reaksyon. “Hindi niyo man lang ba itatanong kung sino ang pakakasalan ko?.

“Si Dolan! sigaw ng isa sa mga lalaki. Nakipag-high five pa ito sa katabi.

Pinagkrus niya ang mga kilay. “Sinong Dolan?

“Aba malay ko! Sagot ng sira-ulong nag-imbento nga pangalan.

“Ah alam ko na. Siya yung make-belive fiancee mo sa make –believe wedding mo.

Ngali-ngaling talunin niya ito para batukan kundi lang umalingawngaw ang tawanan sa loob ng teatro. Wala siyang magawa kundi makisabay sa halakhak ng mga kasamahan. Subalit kahit halos pumutok na ang kanyang litid sa kakatawa ay may mumunting lungkot siyang nararamdaman. Maaaring iyon na ang huling araw na makakasalamuha niya ang mga kasamahan. For some reason, nararamdaman niyang hindi na siya nararapat sa grupong iyon. Ang mga taong nakapaligid sa kanya ay mga aktor at aktres ng entablado. Mga taong intact ang emosyon. Alam ang damdamin. Kilala ang pagkatao. They were good at their own art. She was an artist too, only without depth. Dahil sa kanyang sarili ay hindi niya nabibigyang hustisya ang karakter na ginagampanan. How could she? When she could not even justify her role as her own self. Kung kaya sa palagay niya ay hindi siya nararapat ilinya sa magagaling na katrabaho. Dahil kinakapa niya pa ang sarili, siguro kapag dumating na ang panahon na kilala na niya ang sarili, masasabi niyang karapat-dapat na muli siyang makihalubilo sa mga ito.

“Aeroporto di Venezia, Marco Polo, Venice Italy…

Tulak-tulak ni Lauren ang baggage cart palabas ng airport. Nakangiti siya habang naglalakad at binabati ng “Ciao” ang bawat taong nakikita niyang nakatingin sa kanya. May mangila-ngilan na sumasagot ngunit mas marami ang nangde-deadma. Derecho siya sa paglalakad hindi mawala-wala ang matamis na ngiti sa labi. “This is the beginning of everything else! Aniya sa sarili. “My soul searching has begun.

Narating niya na ang exit ng airport ngunit wala pa rin siyang nakikitang plakard na may nakasulat na pangalan niya. Tumigil siya upang hanapin ang taong kahit nag-iba na ang itsura ay kilalang-kilala pa rin ng musmos niyang puso. Tingin sa kaliwa, lingon sa kanan. Walang kumakaway o tumatawag sa kanya. “Hmp, late! Reklamo niya sa sarili. Nanatili siyang nakatayo upang antayin ang sundo subalit wala sa kanyang plano ang mapanisan ng laway. Plano na sana niyang kausapin ang mag-inang tumayo sa kanyang tabi nang makarinig siya ng pamilyar na boses.

“Lauren?

Papalapit ang isang lalaking hinulog ng langit para kantahin lamang ang pangalan niya. Ambisyosa di ba! Katulad ng dati ay tila slow motion na naman ang bawat galaw nito sa kanyang paningin. Para siyang nanunuod ng sine at larger than life moment iyon.

“Ang laki mo na! tila hindi makapaniwalng sabi nito.

“Mas malaki ka! Sagot niya ng tumigil ito sa kanyang harapan. Nakatingala siya sa lalaki habang sumasayaw-sayaw sa ilong niya ang pabangong gamit nito. “ Anong height mo?

“Six flat! sagot nito at inilabas pa ang pearly white teeth nito.

“Aw, shit! Ibalik mo ang puso ko kailangan ko pang mabuhay! aniya sa sarili.

Kinuha ni Michael ang dalawang maleta sa cart, binuhat iyon at sinabing “ Lets go!

“Okay,” she said, trying to hide the tingling sensation in the pit of her stomach.

“Probably, you knew that Venice isnt a car freak City.

Tumango siya. She did a bit of research about Venice, and she found that it was the largest urban car-free area in Europe. Isa itong arkipelago na binubuo ng higit sa isandaang pulo, formed by One Hundred Fifty canals and shalow lagoons. So out ang Ferrari, in ang bangka.

“Sasakay tayo ng bus papuntang Piazalle Roma, then from there sasakay tayo sa pamosong ---

“Gondola,” nagmamagaling na putol niya.

“Mali, natatawang sabi nito. “Motorized water busses ang sasakyan natin dahil babaybayin natin ang Grand Canal. “Vaporetti” ang tawag doon.

“Ah, ganoon ba? Good! Gusto kong ma-experience ang Vaporetti na yan. Wala sa Maynila niyan, pagkuwan ay turan niya para maitago ang pagkapahiya. Hindi niya na kailangang problemahin ang pagba-blush dahil kung mayroon siyang sigurado sa sarili, iyon ay ang abilidad na hindi mamula kahit mapahiya.

Tahimik ang ginawang pagmamasid ni Lauren. Ninanamnam niya ang dampi ng hangin sa balat niya kasabay ng paglipad ng buhok niya. She instantly fell in love with Venice. Tila ba nababalot siya ng kakaibang damdamin habang binabaybay ng Vaporetti ang Grand Canal. It was overly romantic, that a cynic with puke over the athmosphere of the city. It was like everything around her seemed cheesy and mushy but in a good way. Idagdag pa ang pagkakadikit ng balat nila ni Michael habang nakaupo sa open-air water bus na iyon. Kanina niya pa pinipigil na ipatong ang ulo sa balikat nito, baka kasi magulat ito at bigla siyang itapon sa canal.

“Lauren, tingnan mo ‘yung white building na yon.

Itinutok niya ang paningin sa itinuro nito. “Let me guess, iyan ang bahay mo?

Parang may nagliparang paruparo sa kanyang tiyan nang tumawa ito. “Iyan ang Guggenheim Museum. May obra diyan sila Picasso at Pollock.

“Ay, iyan ba yon? Napag-aralan ko sa Humanities ang museum na yan. As far as I can remember, it embraces Cubism, Surrealism ang Abstract. Hindi ko nga ma-gets ang mga yon.

Tila gulat ang binata ng tumingin sa kanya, “I thought you were into Arts. Sabi ng Ate mo artistic ka daw.

“Performing Arts, pagtutuwid niya rito. “ Hindi maabot ng utak ko ang Visual Arts. Actually, nawi-weirduhan nga ako sa mga taong binanggit mo.

“Talaga? Inilagay pa nito ang kamay sa baba at marahang hinimas-himas ito. “Anong ipinagkaiba mo sa mga yon? Eh sabi ng Ate mo weird ka din.

Marahan niyang siniko ang tagiliran nito. Hindi niya maipaliwanag ang pakiramdam. She was so happy, seemed like the hollow space in her heart had suddenly ben patched by Michael’s laughter. Agad niyang pinalis ang isiping iyon. Nasa Venice siya para mahanap ang sarili. Her soul searching was the most important thing to her. Finding her individuality was a lot more essential than her childish crush over him. Hindi niya kailangang i-focus ang atensyon niya sa piping pagtingin niya rito. After all, Venice was just a detour for her, Germany was her original destination.

“Tell me more about you? Hiling ni Michael. “ Maliit ka pa kasi nung umalis ako.

“Maliit pa din naman ako hanggang ngayon.

“I mean bata ka pa  noon. I was twenty that time. I remember isinama ka pa ng Ate mo nang ihatid ako sa airport.

“Correction! Nagpumilit lang akong sumama, in my own little way. I want to bid you farewell. Pagtatama ng isip niya. “ And crying out loud, stop pretending like you are decade older than me. Anim na taon lng agwat natin. Pero hindi niya iyon sinabi, “Well ganito pa rin naman ako. Same old, same old, sa halip ay saad niya.

“Was that bitterness or boredom? Puna nito.

“Don’t get deceived by me. I act most of the time. Im an artist remember?

“And a pretty one too.

“So ive heard.

Natawa si Michael. “Wow yabang!

“Humble pa nga ako, actually.

“Tama nga Ate mo, siraulo ka nga.

“Hey! She playfully slapped his arm. “That’s not the proper way to talk to your fiancee.

“Oh right. Kunwa ay nakisakay ito. “Im sorry.

“Its okey you’re forgiven. So kailan ang kasal natin? she asked more casually than she really felt.

“Siguro as soon as possible. You decide when and where.

“Aba very obliging ka naman pala. Sige akong bahala sa kasal natin.

Napangiti si Michael. “You know its funny that youre talking like it is just some sort of a date. I havent even proposed to you and all. And besides, isang pirasong papel lang naman ang pagaasawa.

“Talking like an ultimate cynic, biro niya. “Marriage is sacred on my part. Well the real marriage of you I mean.

Tumingin si Michael ng drerecho sa kanyang mga mata. Napawi ang ngiti na kani-kanina lamang ay nakapinta sa mga labi nit. “Having been marriage twice that both ended in divorce made me a cynic. Experience taught me to stop believing in sanctity of marriage.

Napaawang ang kanyang bibig sa sinabi nito. “Married twice? Divorced twice?.

Chapter Three,

“This is going to be your room, imporma ni Michael. Binuksan nito ang pinto ng silid at bumuluga sa kanyang paningin ang loob niyon. She didn’t care much about the room tough. Kahit saan siya matulog ay okay lang sa kanya. “This was my room, patuloy nito. Pinasadahan niya ng tingin ang kwarto. Sa gitna niyon nakapwesto ang kama. Mayroong twenty-nine inch TV at mayroon ding computer sa kanang bahagi ng silid. Ang kaliwa naman ay nagsilbing glass panelled wall na sliding palabas ng balkonahe. Tinawid niya ang silid upang lumabas ng verandah. Tinanaw niya ang paligid. From where she was standing, she could see the whole square. According to Michael, they were situated in Campo Santa Magherita.

May mga bars, coffee shops, pizza parlors. Maybe one time, she would just seat on the square with pizza on her hand, as she watched the day go by in silence. It was such a perfect location for meditation. It was such a picturesque spot for relaxation. Probably, she would hear what her heart had to say while watching the sun sink somewhere in the horizon. Iyon ay kung kaya niyang mag-pretend na siya lamang ang tao sa square.

“Missing someone? masuyong tanong ni Michael nang tumabi sa kanya. Ipinatong nito ang dalawang siko sa railing ng balkon at tinanaw ang piazza.

“Actually, no! pinagkalooban niya ito ng ngiti. “Too early to miss anything.

Tumango ito at pinunit ang tingin sa piazza upang ilipat sa kanya. “Gusto mong lumabas?

The taught of roaming around appealed to her but only for the briefest second. Marami siyang oras para galugarin ang Venice, or the whole Italy for that matter. As for the moment, she needed to be acquainted with the apartment and be familiar with Michael. Or was it the other way around.

“Some other time na lang fiancee. Kailangan ko pang ayusin ang mga gamit ko.

“Okay,” anito. Ipinasok nito ang dalawang kamay sa bulsa ng pantalon, tinawid ang kwarto para iwan siyang mag-isa.

“Mike! tawag niya sa palayaw nito.

He stepped backwards and looked questioningly at her. “Whatever happened to ‘ Kuya ’ ?

“When did I ever call you ‘ Kuya ’ ?

Kumunot ang noo nito. Nagisip. Napangiti. “You never called me ‘ Kuya ‘ right?

Hindi niya sinagot ang tanong nito. “Have you ever heard of a fiancee calling her fiancee ‘ Kuya ‘ ? It doesn’t seem right, di ba?

“You’re crazy!

“So they say, sang-ayon siya. “ But hang on a moment, Ive been meaning to ask you, Are you really going to lend me your room?

“Yup. I don’t have a problem with that. This is the best room in the house, so its yours for the time being.

“Where are you going to sleep then?

“Sa guest room, he answered like it was the most obvious answer in the world. “ Nandiyan pa ang karamihan ng gamit ko, so every now and then kukuha ako ng ilang gamit. Kasi baka i-check ng embassy kung talagang magpapakasal tayo. Kailangan makita nila ang intimacy ng relationship natin so dapat magkasama ang gamit natin.

“Well, we can make it more intimate. We can share this room If you like.” Kinindatan niya ito at nginitian ng nakakaloko. Nakisakay si Michael sa ginawa niya, pinagkrus pa nito ang dalawang braso at sumandal sa frame ng pintuan.

“Where do you propose I sleep?

Nilapitan niya ang kama at naupo. She sexily crossed her legs. “I wish you’d sleep here, right beside me.” She teased tapping the other side of the bed.

“Be careful what you wish for, young lady.

Simisinghot-singhot si Lauren nag lumabas ng kwarto. Sinundan ng kanyang ilong ang napakasarap na amoy at dinala siya nito sa hapag-kainan. Natagpuan niya si Michael na inaayos ane mesa. Hindi nito napansin ang presensya niya kaya pinagmasdan niya ang kilos nito. Wrong. Pinanood niya ang kabuuan nito. Michael had matured. But damn him for turning into a helluva gorgeous human being. She felt her heart skipped some beats everytime he flexed his muscles. Natagpuan niya ang sarili na habol ang hininga habang inaantay itong matapos mag-set up ng mesa. It was a woman’s territory, a female job but he made it looked like it was the most masculine thing to do. Could it possible that her childhood crush for him is really remained and ascended into a whole different leve; now that she’s all grown up? Hopefully not. Dahil mukhang wala sa hinagap nitong tingnan siya bilang love interest. Not to mention that she was willing to do, give or sacrifice for it. Iisipin na lang niya na ang kaba at kilig na nararamdaman niya para kay Michael ay bunga pa rin ng infatuation niya rito noon.

“All that for me? sabi niya ng mapgadesisyunan niyang ianunsyo ang sarili.lumingon ito sa kanyang direksyon. “Well, ayoko namang tumawag si Julia para isumbong na hindi warm and welcoming ng Kuya Michael mo.

Itinaas niya ang kilay. “I never called you ‘Kuya‘ before and I don’t have any intention of starting now.

Kumurba ang ngiti sa labi nito. “Why not? I never had a little sister. Surely, I want to know how its like to be called ‘Kuya’.

”‘Better have another little sister. Adopt one, if you like. She suggested, habng naglalakd pabalik sa harapan nito. “You don’t wanna marry yur little sister, do you? Why that’ll be incest?

Nang makalapit siya rito ay tumayo si Micahel sa kanyang likuran at bumulong, “Like were really going to consumate the wedding.”

Lumingon siya rito. Their faces were mere inches away from each other dahil nakayuko ito sa kanya. She felt an electricity sparked between their bodies as their gazes locked.

“I can’t see why not?

Iginalaw ni Michael ang mga braso na inakala niyang yayakapin siya mula sa likuran, but she felt both his hands on her shoulders, gently pushing her down to a chair. Bago pa siya nakaimik ay nakaupo na ito sa silya sa tapat niya. The table between them serves as the barrier from their almost sexy exchange of words.

“Julia didn’t mention that I will be in company of a very dangerous seductress.

“Why? Is it working?

“It could’ve,” nakangiting saad nito. “If it wasn’t for the memories, it would’ve.

“Memories of what? She needed to know.

“Well, lets just say, you’ll always be that cute little girl who used to follow Julia around to me. You’ll always be that girl in my eyes.’

Lumabi siya at pagkatapos ay sumimangot. “Im no longer that girl! I have bigger boobs and firmer butt.

Natawa si Michael. Umiiling ito habang nakatingin sa kanya. “Julia was right when she warned me about you. She said that I should keep my senses intact whenever you’re around because if I don’t, I’d believe everything you say. Youre full of theatrics in your system and I’d be damned if I don’t know any better.

Itinaas niya ang dalawang kamay sa ere tanda ng kanyang pagsuko kay Michael. She shrugged her shoulders like she was taking her defeat very lightly. “Whatever. Anyway, im hungry. Would you mind telling your fiancee what you prepared for dinner?

Iniangat nito ang silver platter at inilagay sa kanyang plato ang laman niyon. “Cordon bleu with caesar salad on the side. Red wine for your drinks. Very italian.”

Kinindatan niya si Michael bago iniangat ang kubyertos upang simulan ang pagkain.

“Buon appetito, Signore.”

“Si, Signora, con piacere.”

Nakahilata si Lauren habang si Michael ay nakasalampak sa sahig. Pareho silng nabusog sa hapunan, mas minabuti nilang manatili sa bahay kesa maglakad sa piazza.

“Mike, magkwento ka naman.

“Lauren, I really find it weird na tinatawag mo ako sa first name ko.

“I will never called you ‘Kuya‘ so drop it. Tumagilid siya ng higa sa couch upang makita ang mukha nito. “Kwento ka naman.

“Got nothing to say. My life here isnt as exciting as it seems.” Lauren rolled her eyes. “Okay, almost a year pa lang akong nandito sa Venice. Sa Rome ako tumira when I arrived here eleven years ago.

“Why did you move?”

“Hmmm, gusto ko lang ng panibagong scenery.

“Experience has taught me that when a person left a certain place it is usually because of two reasons: One, because the person is running away from something or someone. Leaving is the only option to make his life peaceful. Two, because that person couldn’t find what he needed the most in that place so he has started to search somewhere else.” She explained on her most sensible tone. “So tell me why did you really move?.

Michael tore his eyes off to her face. She sensed his dis-comfort about the topic, pero hindi niya babawiin ang tanong. Hindi siya nosy, curious lang siya sa nakaraan nito. She was a firm not to jump into another topic unless her curiosity was satisfied.

“As I told you earlier, I got divorced twice. My last marriage ended really nasty at iyon ang dahilan kung bakit ako lumipat dito. Para na rin sa ikatatahimik namin ng ex-wife ko.” Mike divulged.

An urge of digging deeper into his past had welled up within her pero hindi niya gustong ibalik sa lalaki ang masasakit na alaala para lang ma-satisfy ang curiosity niya. Sapat na ang naging sagot nito. She felt his pain. That was why she decided to shift the topic into the present. “So anong trabaho mo? She asked casually away all the tension and hurt in the air.

“Im a chef! He answered. “ Diyan sa isang restaurant sa may piazza.

“Day-off mo ngayon?

“No! Nag-absent ako para sayo.

“Wow! Touching naman. It never occurred to me that my fiancée is a sweet charming man.

“Why do you keep on in-setting the ‘fiancee‘word?

“Because you’re my fiancee.

“Alam nating pareho kung bakit tayo magpapakasal.

“So? The real reason doesn’t make the fact any less different. You are still my fiancée; whatever reasons we have for getting married doesn’t chenage the reality that we are getting married in a legal way. You are my fiancee. We are getting married. That is the bottom line.

“Lauren, I wish, I could be as carefree nd level-headed as you.

“Be careful what you wish for, young man.” Gaya niya sa litanya nito.

Chapter Four,

Nakaupo si Lauren sa bench na katabi ang isang baso ng cappuccino. Pinanunuod niya ang interaksyon ng mga taong nagpapalipas din ng oras sa may piazza. The scenery was something new to her. She would’ve enjoyed it, if she wasn’t beating herself quite throughly. Kahit gaano niya pilitin ang sarili na alamin kung saan nanggagaling ang lungkot na nararamdaman sa mga panahong ito ay hindi niya mapiga ang utak. Wala siyang makuhang sagot. Bilang alagd ng sining dapat alam niya sa sarili kung saan huhugot ng emosyon para mabigyan niya ng hustisya ang bawat papel na ginagampanan niya sa entablado. Subalit sa tunay na buhay, wala siyang sapat na experience para tuklasin ag sarili. Hindi niya mapigilang itanong kung bakit halos lahat ng tao ay hindi na kailangan pang gawin ang ganitong soul-searching. Why most people do knew who they were without extending too much effort? What was wrong with her? Walang problema ang buhay niya, well meron din naman pero hindi ganoon kabigat. Baka nga sa ibang tao wala iyong sense. Why was she feeling that there was something missing in her life? Like she was traveling through life without any direction. Siguro ganoon talaga pag alagad ng sining masyadong involve ang emosyon.masyadong binibigyang kahulugan ang bawat damadamin.

“Mukhang may naiwan ka sa ‘Pinas? Sabi ng boses ni Michael na naging daan para bumalik siya sa reyalidad. Nakaupo na ito sa kanyang tabi at iniinom na ang cappuccino niyang hindi pa nangangalahati. “Emote kung emote ka ha. Kanina pa ako dito pero parang hindi mo ako napansin. Ano ba ang pangalan niya?

“Procopio,” maigsi ngunit seryoso niyang sagot.

Muntik ng maibuga ni Michael sa kanya ang kapeng iniinom. “Ang sagwa! bulalas nito,. Habang pinupunasan ang bibig dahil sa tilamsik ng kape. “Hindi nga ‘Procopio‘ ang pangalan ng boyfriend mo?

“OA ang reaksyon mo, huh! Inirapan niya ito. “ Atsaka ikaw ang fiancee ko remember?

He chuckled. “Im asking you a serious question. May boyfriend ka bang naiwan sa ‘Pinas?

“I wish meron,” sagot niya at napabuntong-hininga. “Para naman may rason itong pageemote ko.

“So nag-eemote ka nga? May problema ba?, masuyong tanong nito. His voice sounded full of concern. She gave hima grateful smile for asking. “Don’t just smile like that, Lauren. Tell me your problem, maybe I could help you.

She did not wipe off her smile. “Lapit ka nga rito. Pinagpag niya ang espasyong nakapagitan sa kanila ni Michael. Lumarawan ang litong ekspresyon sa mukha nito pero kalauna’y pinagbigyan siya nito. Umusod ito palapit. Nang magdikit na ang kanilang mga braso ay tsaka siya humilig dito ngunit hindi umabot ang ulo niya sa balikat nito. “Ang tangkad mo naman kasi eh!, reklamo niya.

Tatawa-tawa itong iniurong ang sarili palapit sa kanya para maabot ng kanyang ulo ang balikat nito. “O ayan sakto na! Sabihin mo na sa akin ang problema mo, kung meron man.

She heaved a deep sigh, not because she was pulling a theatric act but because she needed too. “Mike, I think im lost. I don’t know who really I am as a person. I don’t know what I want, where to go and how to get there. I’ve always wanted to be a theater actress and I’ve become one. I thought it will make me a complete person but now im having second thoughts about it. I think I was wrong. There is emptiness inside me. Kaya nga ako nagpunta dito, I want to know who really I am. Find myself, search my soul.

“Hindi kaya psychiatric help na kailangan mo?

Inalis niya ang ulo sa pagkakahilig dito. Humalukipkip siya at saka sumumangot. “Bumalik ka na nga lang sa trabaho mo. I could help; I could help ka pa diyan, hindi mo rin pala ako sineseryoso. Himutok niya.

Ipinatong ni Michael ang braso sa kanyang balikat at hinapit siya ng marahan palapit. He hugged her using one arm and she felt comfort. Para siyang batang nagsumiksik sa tagiliran nito at humilig sa balikat ni Michael. She imediately lost her uncertainty and felt protection in his arms. Biglang parang nawalan ng sense ang personal crisis na pinoproblema niya kanina. “I can’t say that I completely understand how you feel or where you coming from Lauren, because I never had the chance to analyze whether I truly know myself or not.” He said with so much sincerity in his voice. “Not so many people have the privelege of finding themselves because they have a bigger demon of a problem to fight with.’

“Youre saying that I’m only creating my own demon? That I don’t have the problem at all and I should get a grip because there’s no more to life than my pretty lttle word?

“No! Hindi ganon,” anito na hinaplos ang kanyang balikat. “It’s just that the complexity of one’s problem depends on the person dealing with it. It might seem shallow to me or to the next person but it’s a great deal for you. That’s your journey and your purpose for the time being. You know, you need to learn who you are. So in some ways, youre lucky that you realized your not complete as a person before somebody point it out to you.

“Bottom line?

“Do what your heart desires, continue searching your soul keep on looking for answers. Never stop until you find them.

Muli siyang bumuntong-hininga ngunit ngayon tila mas magaan na ang pakiramdam niya. It was good to know that somebody was willing to listen to her so-called woe. Kahit pa nga hindi iyon naiintindihan ng husto ni Michael, kahit paano ay nakinig pa rin ito sa kanya.  Malaking bagay sa kanya na nagbigay rin ito ng opinyon at payo tungkol sa mga hinaing niya sa buhay.

“Picture perfect itong moment na ito, Mike!, nakangiti niyang saad ng ibahin niya ang usapan. “ Para talaga tayong lovers na naglalambingan sa gitna ng parke sa romantikong bayan ng Venice.

Nilipad ng hangin ang mabangong amoy ni Lauren patungo sa kanyang ilong. Michael liked how she smelled. Like a baby. Nakatanaw man siya sa kabilang parte ng piazza, aware siya sa closeness ng katawan ng dalaga sa kanya. He was a little un-comfortable about the way he caressed Lauren’s bare arm but he couldn’t help doing so. There was an unexplainable pleasure that creeped over his whole being as he touched her soft and warm skin. Iyon ang ikalawang pagkakataon, matapos ang ikalawang marriage niya, na isang babae ang muling pumaloob sa mga bisig niya. He was not sure if he just missed the feeling of holding someone or it was just Lauren who was making him feel alive. He wanted to think that it was the latter ngunit hindi niya gustong lagyan ng malisya ang kung ano mang meron sila. Fiancee nga niya si Lauren, ngunit kunwari lamang iyon. Tinutulungan lamang niya ang dalaga. Papel lamang ang magbibigay ng residency sa Italy ang dahilan kung bakit siya pakakasalan ng dalaga. Kapag kasal na sila malaya na itong pumunta kay Julia sa Germany para doon manirahan. Magiging Italian citizen na rin kasi ito kapag pinakasalan na niya. Ginagawan niya lang ito ng pabor. Sooner or later, pupunta na ito sa Germany. He would be left in Venice with nothing but another divorce paper on his list of life’s failure. Lauren would be his third wife and probably his last. Lauren’s arrivel in his life brought so much difference. She was bubbly person and it was contagious. Matapos ang second marriage niya, matapos niyang matagpuan ang asawa na may kasamang ibang lalaki, na-depress siya. Ngayon lang muli siyang sumaya. At iyon ay dahil kay Lauren. Inaamin niyang madaking mahuhulog ang loob niya sa babae pag nagkataon. Ngunit sa ngayon ay hindi pa siya inlove sa dalaga. Marahil ay napa-paranoid lang siya sa pagkakayakap niya sa dalaga. Here he was, celibate since his last marriage, holding a very attractive girl in his arms. Natural lamang na magwala ang hormones niya.

Pumasok si Lauren sa isang magarang restaurant na nasa gitna ng piazza. Elegante ang ambiance sa loob at mangila-ngilan lamang ang kumakain. Hindi pa man siya nakakatawid sa kalagitnaan ay may sumalubong na sa kanyang isang magandang waitress na very warm ang pagkakangiti.

“Do you have a reservation, Signora?, magalang na batai nito.

“No, actually im looking for someone,” tugon niya. “I was informed that he works here. His name is Michael.

Agad nagiba ang anyo nito pagkarinig ng pangalan. Parang naging stiff ang tono nito.     “He just finished his shift. He’ll be out here in a moment. Would you mind taking that seat by the podium while you’re waiting for him?

Nginitian niya ito. “Thank you!, aniya saka tinungo ang podium na sinasabi nito. Muling nahagip ng kanyang paningin ang waitress na kani-kanina lang ay kausap niya. She watched her entered a door that seemed like the entrance to the kitchen. Nanatiling nakatutok sa pinto ang kanyang mga mata kahit ng wala na ang babae sa field of vision niya. Napangiti siya ng bumukas ang pinto at iniluwa noon si Michael, ngunit mabilis din iyong napawi ng makita ang waitress na nakasunod dito. Napakunot ang kanyang noo habang pinanonood ang pag-uusap ng dalawa. There was something in the way Mike spoke; it looked like he was almost whispering. Maging ang pagkakatingin ng babae na wari ay pinagkakaintindi ang sinabi ng una. She had never been jealous girlfriend to her exes. Ngunit ng sandaling iyon ay parang gusto niyang magselos sa closeness ng dalawa. Nakita niyang umalis na si Michael at iniwan na lang ang babae . Nagtaka man sa inasal nito ay nagkibit-balikta na lamang siya.

“Lets go!, bungad nitong makalapit sa kanya. Parang nagmamadali pa itong makaalis ng restaurant. She stood up and walked after him. Ito ang nagbukas ng pinto para siya makalabas, before ahe was out of the door, Mike held her elbow na para bang inaalalayan siya, or was she nudging her to move fast?

“Bakit mo ba ako pinapunta dito?, pagkuwan ay tanong niya rito.

“We are going to buy your engagement ring,” he anounced that it was like an ordinary activity.

But she ignored his tone. Naramdaman niya kasing nag-twinkle ang kanyang mga mata at pumalakpak ang kanyang mga tenga. Wala sa plano ang tungkol sa singsing, but more than anything else, she wanted the world to know that he was hers. And the ring would symbolize that. “Ambisyosa!” asik ng isang anghel sa utak niya. “Michael is your fiancée, all right! But don’t you ever forget that this marriage is for convinience!

Pinitik niya sa isip ang atribidang anghel. Kung sabagay may point rin naman ang sinasabi nito. Siya na nga ang tutulungan nito para maging Italian citizen, pagagastusin niya pa ito sa pagbili ng singsing.

“Do we have too?, she asked.

“Bakit ? Ayaw mo?.

“Hindi naman sa ganoon. Kaya lang, parang hindi naman kasama sa plano ang engagement ring.

Tiningnan siya ni Michael, na para bang tinatantiya ang kanyang sinabi. Sinubukan niyang huwag lagyan ng ekspresyon ang kanyang mga mata para hindi nito mabasa ang nasa loob niya.

“Okay! If you think buying an engagement ring is not a good idea, huwag na lang tayong bumili.

Her heart sank when she heard his reply. Para tuloy gusto niyang batukan ang sarili sa kaartehan. Kahit paano kasi’y umasa siya na pipilitin siya nito. Bakit ito mag-iinsist na bilhan siya ng engageme nt ring kung props lang iyon sa drama nila?

“Since hindi naman tayo bibili ng singsing, why don’t I just tour you around the City?, suhestiyon nito.

“Great idea!, kunwa ay masaya niyang sabi rito. “Congrats Lauren! You would win an Oscar’s Award for this role, youre playing right now, a girl with grace even under big dissappoinment.”

“How about we eat first?.

“Your call!.

“Then we can talk about the wedding over snack.

“Cant wait!.

Chapter Five,

“Sigurado kang ayaw mo sa fine dining restaurant?, muling tanong ni Michael na para bang hindi makapaniwala na mas pinili niyang mag-snack sa isang pizza parlor.

“Sa tuwing magluluto ka ng dinner para na rin akong nasa fine dining restaurant,” rason niya. Totoo iyon, pero hindi iyon ang totoong rason kung bakit nya gustong kumain sa pizza parlor.

“Iba ang sarap ng pagkain pag may ibang tao sa paligid mo,” argumento nito. Mukhang wala yata itong balak pagbigyan ang kanyang kahilingan. Parang naghahamon pa ng debate.

Iba talaga dahil siguradong romantic ang atmoshere sa ganoong restaurants. Pero pagkatapos nitong bawiin ang pagbili ng singsing niya, dadagdagan lang nito ang sama ng loob niya kung sa ganoong lugar pa sila kakain.

“Okay, I’ll be honest with you Mike. Nagke-crave ako sa pizza,” kaila pa rin niya. Nagkibit-balikat lang ito. It was just way of conceeding to her request.

“Pizza Al Volvo,” they serve the best pizza around here.

“Okay,” maiksi niyang sagot. Nilakad lang nila ang sinabi nitong pizza parlor, dahil nandoon lamang sila sa square. Hindi naman nagtagal ay narating din nila ang binanggit nitong pizza parlor. Pinili niyang maupo sa open-air dining area pra makita niya ang square.”

“Order muna ako. Gusto mo ng maraming toppings di ba?

Tango lamang ang isinagot niya rito saka siya iniwan nito. Pinagala niya ang paningin sa paligid. It was a very busy location tourist all over the place.the place was very cosmopolitan. Asians, Europians, Americans and Africans have their representative roaming around the piazza. Some of them might be tourist also like her.

“Im starting to get jealous with whatever or whoever it is that’s been eating you,’ nagbibirong saad ni Michael nang bumalik ito.

“You don’t seem like a jealous guy,” turan niya, meeting his stare. His eyes were smiling hers accusing.

“Im a jealous guy,” amin nito. “Im the kind of a guy who builds his world around his girl.

She chuckled. “Do you expect me to believe that?.

“Is it so unbelievable?.

Kunwari ay nagisip siya ng isasagot. “Not quite. It just that you don’t seem to be the kind of guy that you clamied you are. For once, nakita ko ang relasyon niyo noon ni Anna. Parang cool ka lang noon kahit nagpupunta siya sa mga parties na hindi ka kasama. That didn’t give me impressions that you are a jealous type.

“Thanks for the vote of confidence,” sarkastikong tugon nito. “Pero nai-consider mo ba na bata pa rin ako that time. I was confident as hell because I was popular. Ngayon things have changed. Pero salamat pa rin sa hindi mo pagtitiwala sa sinabi ko.

“Anytime,” she said coolly, ignoring his tone.

Dumating ang inorder nilang pizza na nagsilbing pagtatapos ng issue na iyon. Kumuha ito ng isang slice upang ilagay sa kanyang plato.pagkatapos ay kumuha ito ng isa pang slice na dumerecho sa bibig nito. Nainggit siya kaya sinabayan niya ang pagkain nito.

“What about the wedding?, pagsimula niya ng usapan.

“Pwede na tayong mag-apply sa munisipyo, so we can get it over and done with it.

“Civil wedding lang?, parang bigla siyang nagkaroon ng migraine dahil sa sinabi nito. Itinigil niya ang pagkain sa sama ng loob.

“Yeah, why?. Do you have something else in mind?

Bumuga siya ng hangin. If her engagement ring wouldn’t materialize although it was a bit depressing, she would be fine with it. But to have a real non-memorable wedding was different matter. Katulad rin naman siya ng ibang kababaihan na nangangarap ng isang magandang kasal. Kahit pa sabihing staged lang iyon, saka gusto niya ng may wedding photos.

“I’d take that eyes as a yes,” sabi nito ng mapansing nagda-dalawang isip siyang sumagot. “Tell me whats your plan? It’s your weding, anyway.

“My wedding?, she repeated, unable to hide the hurt in her voice. “Your making me feels that youre not into it. You soure know how to crash a girl’s dream and devastate her fantasy,” naiiling na sabi niya.

Michael looked questioningly at her then little by little his expressions turned somewhat apologetic. “Ginawa ko yon? Did I just crash your dream?.

Hindi siya sumagot. Tumango siya para hindi magsalubong ang kanilang mga mata.

“I did, didn’t I?, tanong ni Michael na tila sarili ang kausap. “I’m sorry, Lauren,” saad nito with utmost sincerityin his voice. “Whatever it was, I’m taking it back. Huwag ka lang magalit, huwag ka lang magtampo.

“After breaking my heart into tiny million pieces nang sabihin mong kasal ko iyon ay bigla kang magre-retract.” Sagot niyang may tampo sa tinig.

“Don’t take it the wrong way Lauren,” he said softly. “Malay ko bang isa kang fan ng Walt Disney.

Inirapan niya ito. “Well let me remind you that I belong to the female specimen, I’m a girl at pangarap ko ang isang maganda kundi man magarbong kasal. Alam ko naman na hindi magiging totoo ang pagsasama natin, pero sana kahit kaunti, kahit kaunting-kaunti binigyan mo nga panahong isiping masasaktan ako sa civil wedding na alok mo.

“Sorry na po.” Nagsimula na itong magpa-cute.

“Sorry ka diyan.” Hindi niya hinayaang umubra ang charm nito. “ I know that your married hundred times----

“Sobra ka! Dalawang beses pa lang.

“Whatever,” bara niya rito. Pero ako, first time ko pa lang ikakasal and this wasn’t the way I dreamt my wedding to be.”

“Not all dreams come true.

“Michael!, sambit niya sa buong pangalan nito.

“I’m not trying to be a cynic. I just stated the fact that dreams don’t always come true,” pagtatanggol niya sa sarili.

“Alam ko,” naiirita niyang sabi. “Teka ibalik na natin ang usapan sa kasal ko.

Michael lowered his voice. “Ano bang klaseng kasal ang gusto mo?

“Kahit simpleng kasal lang walang problema, pero civil wedding? Tapos hahablot lang tayo ng witnesses sa paligid? Para naming hindi kayang tanggapin ng damdamin ko ang plano mo.

“Oo na nga po, nakokonsensiya na ko. Pagiisipan natin kung paano natin gagawing memorable ang nalalapit nating pagiisang dibdib.

Sapat na ang kanyang narinig upang bumalik ang gana niya sa pagkain. Ganon lang naman siya, medaling i-please. Mabilis niyang naaappreciate ang magagandang bagay na ipinapakita sa kanya. It was easy for her to get over disappointment, especially if the person who caused it made up for it. Muli niyang ibinalik ang atensyon siya sa pizza na inilapag niya sa plato. “Can I have one request, Mike?. The words came out to her mouth as soon as they crossed her mind.

“Sure.”
“Can you atleast pretend that youre happy to our wedding day?, she said almost pleading. “Alam kong mahirap iyon para sayo but can you atleast try to smile for the photos? This is my first wedding and I want to have beautiful memories captured in pictures.

Michael’s hands crossed the table to reach hers. Naramdaman niya ang marahang pagpisil nito roon. “I’m so sorry if I offended you, really I am. Don’t worry, if it means to you, I’d put on my best smile for the pictures, for the memories.

“Thanks Mike. it would really mean to me,” sabi niya pagkatapos ay marahang hinila ang pald mula sa pagkakahawak nito. Hindi niya gustong mapansin nito ang biglaang pagnginig niya. She was feeling pathetic. Did she really have to ak him to do that?. It was probably the worst scenario a bride had to suffer. Well, she wasn’t exactly a bride. Kailangna niya palaging i-remind sa sarili na hindi naman talaga sila magpapakasal dahil nagmamahalan sila. Walang pagmamahal sa kanya ang lalaki. However she was hoping na kahit katiting ay makaramdam ito ng physical attraction sa kanya. “Mike,” malambing niyang tawag dito.

“Hmmm?

“Sana huwag ka namang ngiting-ngiti na halos labas na ang buong gilagid mo. Ayoko naming magmukha kang may topak sa litrato.

“His expression had changed from serious to goofy, “Basta turuan mo ko ng tamang pag-ngiti.

Nakatayo sila sa Dock at hinihintay ang pagkakataon nilang makasakay sa Gondola. First time niya iyon kaya excited siya. Kaya lang tahimik na tahimik si Michael sa kanyang tabi. Matagal-tagal na rin siyang nagpapatawa ngunit parang lutang pa rin ang isip nito. Hindi nage-gets ang kanyang mga jokes. “Hoy, Mike.” marahan niya itong siniko. “ Ayokong libutin ang buong Venice na parang may kasamang autistic. Para kang tuod na may sariling mundo. Sa ibang araw mo na lang ako i-tour.

“Hindi, hindi. May iniisip lang ako.

Nagkibit-balikat na lamang siya, wala rin naman siyang magagawa kung trip nitong magmeditate habang inililibot siya sa Venice, kanya-kanyang trip lang siguro. Minabuti na lamang niyang manahimik habang hinihintay ang Gondola na sasakyan nila. Hindi nagtagal ay dumating na ang kanilang pagkakataon. Tahimik pa rin si Michael kaya inabot niya ang kamay sa bangkero para siya alalayang makasampa sa Gondola. Mukhang wala yatang balak itong alalayan siya. Inihakbang niya ng malaki ang paa para maabot niya ang Gondola nang biglang kapitan siya ni Michael at pinigilan. “ Wait!”.

Muntik ng mawala ang balance niya sa pagkagulat. Mabuti na lamang at naagapan siya nito. “Naman, Mike!, reklamo niya. Ibinalik niya ang paa sa Dock para lamang ipadyak. “ Bago ako tumapak sa bangka nag-suggest na akong huwag na tayong tumuloy kasi mukhang wala ka sa mood, hindi naman yata tama na kung kelan nandon na ang kalahati ng katawan ko saka magbabago ang isip mo.

“Shhh, pigil nito sa mas mahaba pang litanya niya. “Tumayo ka ng maaayos.

Tiningnan niya ng masama ang lalaki, “Ano bang sininghot mo at para kang may katok sa utak?.

“Umayos ka lang ng tayo,” nagmamadaling utos nito.

Labag man sa kalooban ay sinunod niya ang sinabi nito para lang matapos na nito kung ano man ang sasabihin o mangyari, para makapag-simula na rin siyang magreklamo.

“Ganyan ka lang ha! , hinawakan pa nito ang magkabila niyang balikat.

Pinaikot niya ang kanyang mga eyeballs. “O ano na? Ititirik na sana niya ang mga mata sa direksyon ng langit ng Makita niyang lumuluhod si Michael. Nanlaki ang kanyang mga mata ng kunin nito ang kanyang kaliwang kamay at isinuot sa kanyang pala-singsingan ang isang singsing. Tumingala ito sa kanya with solemn expression on his face, he uttered those lovely words. “Lauren Gracielle Ricaforte, will you marry me?”.

Natigilan si Lauren. Para iyong isang scene sa romantic movie. Himalang nakisama ang kanyang tear glands at sakto ang timing ng magbigay ng luha. Nanlalabo man ang paningin ay sinalubong niya ang paningin ni Michael. She was completely touched by what he did. She never thought he would went out of his way to make her special.

“Che cosa?. Iisang tanong ng mga tao sa paligid. Malamang nakita ng mga ito ang pagluhod ni Michael kaya mga nakiusyoso. Ultimo ang kanilang bangkero ay nakangiti at hinihintay ang kanyang sagot.

“Si,” aniya. “Yes, Christoffe Michael Henson, I will marry you.

“Congratulazioni! Felicitazioni!, nagkakaisang sigawan ng mga tao. Lumapit pa sa kanilang dalawa ang mga ito para batiin at kamayan sila. Tila mga long lost friends nila ang mga ito na nakiki-celebrate sa kanilang engagement announcement.

Nang matapos ang pakikipagkamay nila sa huling taong nais silang batiin ay naiwan silang nakatayo roon. They were gazing each other, when she no longer suppress her overwhelming emotion ay yumakap siya kay Michael. Tears of unexplainable joy continued to pour from her eyes. “Best actor ka, Mike! you got yourself an Oscar,” sabi niya sa pagitan ng paghikbi.

“I’ll take that as your way of saying Thank you!.

Naramdman niya ang pagpatong ng baba nito sa kanyang ulo. Then he softly caressed her back. “Tara na naiinip na ang Gondola.

Marahan siyang kumalas sa pagkakayap dito. Their eyes met. “Thank you Mike,” she said from the bottom of her heart.

“You are most welcome,” nakangiting sagot nito.

Naunang sumampa ang lalaki sa bangka. Inilahad nito ang kamay upang alalayan siya sa pagsakay, ultimo sa pag-upo ay inilalayan siya nito. Tahimik sila habang binabaybay nito ang canal na iyon hanggang sa may naalala siya. “Tsismoso’t, tsismosa pala ang mga tao dito sa Venice, ano?

Ngiti lang ang sinagot nito sa kanya. As much, as possible ayaw niya munang magsalita dahil hindi pa rin siya makapaniwala sa kanyang nagawa. It was like everything happened in unexpected and mind blowing whim. Nang umagang iyon, hindi niya alam kung bakit hinanap niya sa drawer ang family heirloom emerald ring na nasa palasing-singan ngayon ni Lauren. Dapat ay sa unang asawa niya iyon ibibigay pero hindi natupad. Ngayon, bakit hindi siya nagdalawang isip na ibigay it okay Lauren?. Wala sa loob niya na inilagay iyon sa kanyang bag bago pumasok sa trabaho. Nang nasa trabaho na ay tinawagan niya ito at inayang libutin ang Venice. Pero bigla namang sumagi sa isip niya na bilhan ito ng engagement ring na tinanggihan nito. Then he proposed that they set the wedding as soon,as possible para makabalik na sila sa kani-kanilang mga buhay. Nakita niya sa mga mata ng dalaga ang sakit sa mga nasabi niya kanina. He wanted to make it up to her hurting her feelings. Habang naghihintay silang makasakay sa Gondola ay nagkrus naman sa isip niya ang singsing na inilagay sa kanyang bulsa noong nasa pizza parlor sila. Hindi niya intensyon na ibigay it okay Lauren at wala sa hinagap niya ang magpropose nang oras na iyon. Pero ng makita niyang papasakay na ang dalaga sa bangka ay bigla niya itong pinigilan. There was something in the air that made him to do what he did. He proposed to her like he really meant. Habang hinihintay niya ang pag-oo nito, mabilis ang tibok ng kanyang puso. Naroon sa dibdib niya ang kaba na baka tumanggi ito. For a fleeting second, he made himself believed that he liked her, or even love her. No!, kontra ng kanyang isip. Mahal niya si Lauren, sure siya roon, pero hindi siya in-love dito. Siguro naawa lang siya rito dahil kita sa mga mata nito ang pigging hopeless romantic nito pagdating sa weddings. He knew better. Hindi palaging happy ang ending ng mga kasal. Sometimes wedding was just a beginning of a beautiful love story only to end up in the most ugly and nasty divorce. He knew it. He had been on the road twice. But he didn’t want to be scrooge on her wedding day. In time malalaman din nito ang hirap na dulot ng pagpapakasal. Ngunit hindi siya ang magtuturo kay Lauren ng katotohanang iyon. She would learn it from her next husband.

“Ano nga ulit ang pangalan ng canal na na nilalakbay natin?, tanong ni Lauren.

“Rio de Palazzo.”

“Bukod sa mga bahay na nakatayo sa magkabilang gilid nito, anong kaaya-ayang tanawin pa ang makikita ko dito?

“Madadaanan natin ang Ponte de Sospiri.

“The Bridge of Sighs?, she asked but it sounded more like a statement. “Bakit nga ba ganoon ang pangalan noon?

“From what I remember, ibinigay ng isang Lord Byron ang pangalan ng tulay mula sa suggestion ng mga preso.

“Bakit naman mga kriminal pa ang nag-suggest? Hindi ba concern ang royalty ng mga panahong iyon?

“The Bridge of Sighs connects the old prison to the interrogation room of the palace Doge. It was believed that prisoners would sigh at their final view of Venice out of the window of the bridge bago sila dalhin sa kani-kanilang kulungan.

“Really?

Nakita niya ang interes sa mga mata ni Lauren sa kanyang mga ikinuwento.

“E un peccato!, narinig niyang saad ng bangkero na ang ibig sabihin ay “ That’s a shame.

Napatingin sila pareho sa bangkero. “Do you speak english?, tanong ni Michael para kahit papano ay maka-relate si Lauren.

“Si, Signore.

“Let’s talk in English then, so my fiancée can understand, he suggested. “You said ‘That’s a shame’ what do you mean by that?

“It’s a shame that you told the pretty Senorita the sad story of Ponte de Sospiri. I wish you’d tell the other one.

“Wait, wait,” magalang na sabi ni Lauren. “There’s another story?.

“Si Signorina and it’s a very beautiful legend. I wish Signore will tell you.

Tumingin sa kanya si Lauren, itinaas-taas nito ang mga kilay habang nakatingin sa kanya. “Usiserong bangkero!, sisi niya sa isip sa lalaking nasa unahan ng bangka. Ngali-ngaling itulak niya ito sa tubig dahil sa pagbibigay nito ng ideya kay Lauren.

“Mike,” naglalambing na tawag ng dalaga sa kanya. “What’s the story?

“Never mind the story. Ayun na ang Bridge of Sighs.” For the 9^th time he saw the enclosed bars. From his face, lumipad ang paningin ni Lauren sa kanyang itinuro. He saw her eyes glittered with complete admiration towards the bridge.

“Wow! Its beautiful!, aniya nito. Saglit lang nitong sinipat ang tulay pagkatapos ay bumaling ulit sa kanya. “Mike, what’s the story? I want to know,” pangungulit nito.

“I don’t know the story,” pagsisinungaling niya. He wanted to dismiss the conversation right away because they were already approaching the bridge.

“Hmp!, inirapan siya nito. “ I want to know the story. Can you tell me, Signore? Per favore?.

Lumingon ang bangkero ng marinig ang sinabi niya. “Con piacere. There is a local legend that says that lovers should kiss on a Gondola at sunset under the bridge so they will have eternal love.”

“Aw!, sinapo ni Lauren ang dibdib. “How romantic!

“Signore, its sunset and were almost under the bridge.” Nakangiting saad ng bangkero ng bumaling sa kanya.

Pinigilan ni Michael ang pagtayo kahit gusting-gusto niya ng sapakin ang bangkerong pakialamero. Why did he have to tell Lauren about the legend? Ngayon tuloy ay nararamdaman niya na ang kilig ng dalaga. Ngayon, maoobliga siyang hagkan ang dalaga. I wont!, aniya sa sarili. They were not lovers, so why he give a damn care about the legend? Who cares about eternal love, when there was not even a small amount of romances between them to begin with?.

“Mike,” tawag ni Lauren ng malapit na sila sa ilalim ng tulay.

Nilingon niya ito. There was a smile on her face, but without trace of anticipation for the kiss. Para nga itong nanloloko. Nakahinga siya ng maluwag. “That---                                                       

Hindi na niya natapos ang sasabihin dahil sinapo na ni Lauren ang kanyang mukha. She pulled him toward hers then he felt her soft lips against his. He smelled her sweet breath. He was about to move his lips to kiss her back when she released him. Why did she let go when he was about to kiss her back?. Hell!, he cursed under his breath when it him. Lauren stopped because they passed the bridge. Hindi ito naghintay na halikan din niya. Gusto lamang siya nitong hagkan sa ilaim ng tulay para sundin ang silly legend na iyon.

“You and me, lovers for eternity,” she said without a trace of embarrassment for her naughtiness. She smiled satisfied with her mischief. “What can you say?.

“I want to kiss you again!. He whispered unable to contain his insatiability. Nakita niya ang gulat sa mukha nito, pero hindi niya ito binigyan ng pagkakataong tumaggi. He leaned towards her and her smile faded as that monumental attempt to kiss her progressed. For the briefest moment, he knew that she was getting herself ready for what was about to happen. Nang sandaling lumapat ang mga labi niya sa mga labi ni Lauren, awtimatikong napapikit ang mga mata niya. He tentatively move his lower lip so he could feel how soft hers was. Lauren followed what he did. They were moving their lips like they were partners giving way to one another, following the lead of the other. It was a sweet kiss. Like a soft and heartfelt dance on a slow music. Michael felt the warmth of her mouth as the kiss went on. He smelled the sweet scent of her breath that made him crave for more…beg for more. Just how tender the kisses they shared, she untangled herself away. Marahan siyang nagmulat, trying to figure out the reason why she had to end the wonderful moment.

“That was amazing Mike,” halos pabulong na saad ni Lauren. “But just so you know, that the local legend was one of my researches in college. I know the story by heart.

Nginitian siya nito ng matamis bago inalis ang paningin sa kanya. She looked toward the unseen horizon where the sun might be setting. She drowned herself into her own thoughts…leaving him behind to face reality. All by himself.

Chapter Six,

Nakaupo si Lauren sa kitchen counter ni Michael. Nakabuklat sa kanyang kandungan ang planner habang kinukuyakoy niya ang binti. Pinanuod niya ang paghiwa ng gulay ng lalaki. Lahat yata ng leafy vegetables sa palengke ay pinakyaw na nito. May dine-develop na naman itong dressing for vegetable salad. Wala na siyang mapuwestuhan sa mesa dahl naroon na ang mga natapos ni Michael kaya pinagtiyagaan niya ang counter kung saan komportable ang binata na hiwain ang kung anumang tawag sa gulay na hawak nito.

“Are you certain na garden wedding na?, tanong nito habang tinatadtad ang kawawang halaman.

“So far yon ang appropriate sa sitwasyon natin,” sagot niya.

“Alam mo naman na hindi ko feel ang civil wedding. Tapos feeling ko hindi tayo karapat-dapat humarap sa altar. Iyong Gondola wedding na sinasabi mo sa akin, parang extreme ang dating.

“May point ka.” Ibinaba nito ang hawak na kutsilyo. Iniwan nito ang mga hiniwa sa isang bowl. Binitbit nito iyon ay ipinatong sa mesa. Mayamaya ay may hinalungkat sa ref, ilang bote ang dala nito at inilapag sa kanyang tabi. Nagsimula itong mag-mix ng dressing.

“Gusto mong mag-scout ako ng location?, aniya.

“Sige, kung gusto mo. Pero may alam akong magandang garden pupuntahan ko sana bukas pagkatapos ng shift ko.

“Okay, sige ikaw ang bahala sa venue. Nilagyan ni Lauren ng check ang item na tumutukoy roon sa planner. “Food?.

“Chef ako, remember?.

Natapik niya ng marahan ang noo. “Oo nga no! Silly me. How about guests?

“I’ll invite some. Ikaw ang bahala kay Julia.

“Lahat na ng nasa planner ko ikaw ang gagawa,” aniya ng mapansin ang listahan.

“Kung gusto mo ikaw ang umasikaso,” he offered with complete understanding on his voice. “I know you girls like to get involve with the planning.

Tumayo siya at isinara ang planner, hindi rin siya makakapag-isip ng maayos sa mga oras na ‘yon. She would revise the plan some other time. Itinuon niya ang buong atensyon sa binata. “How would you kiss me pag sinabi ng pari na, “You may kiss the bride?, she asked him out of the blue.

Napatigil si Michael sa paghahalo ng dressing. His lips curved into a naughty smile. “How about I demonstrate?

Pinaliit niya ang mga mata upang ipakita rito na nagiisip siya. But deep down inside ay para siyang kinikiliti sa sobrang kilig. “Demonstration is good.

Marahan ang ginawang pag-hakbang nnito palapit sa kanya. In a few slow steps ay nasa harap niya na ito. She needed to look up to him to meet his ever-so-sexy gaze.

“So how?, she nudged.

“First, I’ll cup your face like this,” he said softly as he gently put both his hands on her face. “And then, I will lean ninety percent towards your face.” Inilapit nito ang mukha sa kanya ngunit tumigil ito, nang ilang sentimetro na lamang ang layo nila.

“And then?, she whispered.

“You do the ten percent,” he dared.

“Should I?. Can’t you do the whole hundred percent?

“Just for now, I can,” he said before claiming her lips.

“Mike, gusto ka raw makausap ng Ate. Iniabot ni Lauren ang cordless phone sa kanya. Saka sumalampak ito sa sofa at humilig sa kanya. Without thingking it through, iniyakap niya rito ang isang baso.

Napaka-sweet sa kanya ni Lauren, at magmula ng magkaroon sila ng physical contact ay hindi na nawala sa kanila iyon. It seemed to them like it was as natural as breathing. They were always hugging. When the moment was right, they found themselves kissing each other. Hindi nila napapag-usapan ang tungkol sa feelings o consequences ng ginawa nila. They were getting married anyway. Siguro naman hindi masama kung gawin nila iyon. If they would be a husband and wife soon, they might as well enjoy the perks of their engagement.

“Ciao, old friend,” masayang bati niya kay Julia. “How can I help you?

“Tigilan mo ako Michael,” she said guardedly over the phone. “Ano itong nabalitaan ko na garden wedding ang kasal ninyo ng kapatid ko?. what happened to the civil wedding that we talked about?.

“Don’t throw tantrums on me, Julia. Hindi ko nakalimutan ang plano natin. pero mukhang tayong dalawa ang may nakalimutan, nalimutan nating may isang tao palang kasali sa planong ito. And she happens to be the bride.”

Lumingon si Lauren sa kanya na nakakunot ang noo nito at nagtatanong ang mga mata. “Me?, she mouthed.

Tumango siya bilang sagot but his ears were fixated on the voice over the phone.

“Nandiyan si Lauren sa tabi mo at nakikinig?.

“Yeah,” he said amazed at Julia’s instinct.

“Lumipat ka ng pwesto, we will talk about somethins serious at hindi ko gustong nakikinig ang kapatid ko sa mga sagot mo,” utos nito.

Kung hindi niya lang kaibigan si Julia, baka nasopla niya na ito sa paraan ng paguutos nito. Marahan niyang inalis ang braso na nakapulupot sa katawan ni Lauren. Nalito ito sa kanyang iginawi kaya kinintalan niya ng halik ang noo nito para mapanatag ang loob nito. Tumayo siya at iniwan si Lauren.

“I’m out of earshot. What do we need to talk about?, aniya kay Julia.

“I want you to stick to the plan. Have a simple civil wedding,” turan nito.

“I can’t do that.” Binigyan niya ng diin ang sinabi. Naiplano na nila ni Lauren ang kasal at hindi maatim ng konsensya niya na bawiin iyon. Sa tingin niya ay hopeless romantic itong si Lauren. Tiyak niyang masasaktan ito kung ibabalik niya sa civil wedding ang kasal. Sa pagbibigay niya sa inaasam nitong kasal ay mapapasaya niya ito. And her happiness meant so much to him.

“Michael, don’t give Lauren a reason to believe that there’s something going on between the two of you,” argumento nito. “You’ve done enough favor for us and I can’t take some more.

“That’s exactly what I have in my mind, when I agreed to have a garden wedding. Im doing you a favor. You’ve helped me through a lot, Julia remember?. I think its about time that I give it all back to you.

“Michael, let me enumerate some things to you. First, when I helped you all those times, hindi ako nag-iisip ng kabayaran mula sayo. I was juat being a friend so lets be clear on that. Second, me and my sister have taken so much of your energy, time, effort and to top it all, your money. Im not comfortable with that. Third, and most important of all, you are probably putting some romantic notion into Lauren’s mind. I don’t want to get hurt in the end.

Naupo si Michael para kahit papano ay makaramdam ng relaxation. Whatever he did for these girls, he did it wholeheartedly. Hindi niya gustong kinukwenta nito lahat ng tulong niya. “Listen to me Julia; I’m doing this because it makes me feel good. And about the romantic idea that you think I’m planting on your sister’s head, come on! You know her better than that. She’s smart enough not to get too involved in this charade. She knew this staged wedding and as far as I know, she only wants the garden wedding for the pictures.

Napabuntong-hininga si Julia sa kabilang linya. “I don’t know, Michael. Lauren has a tendency to over-romanticize every little thing. Im scared she’ll go deep down to this thing and might forget the reality of it.

“Give your sister a break,” he appealed.

“Lauren has a childhood crush on you,” she confessed with straining effort. Malinaw kay Julia na napilitan lang siyang ipagtapat dito ang totoo. “I’m not sure if she’d out-grown it.

“That’s infatuation. Im sure it had passed.” Napangiti siya dahil sa kaalamang iyon. She hid it pretty well.

“Im not sure,” Julia said.

“It had passed, okay?, he muttered unable to wipe the grin off his face. He hoped that Julia didn’t notice the smile in his voice. “Trust me, Lauren is completely aware of the deal. Alam niya kung bakit kami ikakasal. After the wedding you’ll take charge and take it from there. Things will turn according to our plan, don’t worry.

Nakaupo si Lauren sa labas ng café habang pinanunuod ang paghagibis ni Michael na parang kasali ito sa marathon. Ilang taong kasalubong nito ang nagbigay daan sa takot na mabunggo nito at tumilapon sa kung saang parte ng kalye.

“And the gold medal goes to Michael Henson,” aniya ng makalapit na ito sa kanya.

“Sorry, sorry,” hingal kabayo nitong sabi ng magpreno sa tapat ng kanyang mesa. “Sandali! Inilagay nito ang dalawang kamay sa mga hita at hinabol ang paghinga. Mayamaya ay naupo ito, “Kanina ka pa?.

“Kadarating ko lang, pansin mo hindi pa ako nakakapag-order.

“Ah ganon ba,” ibinuka nito ang bibig at sumagap ng oxygen.

Napansin niya ang pagtulo ng ilang butil ng pawis nito mula sa buhok. “Bakit ka naman nag-marathon?

“Akala ko kasi kanina ka pa naghihintay. Tumawag ako uli sa bahay pero walang sumagot. Hindi ako nakapag-out kaagad kasi maraming parokyano, kailangan ko pang antayin yung isang chef para magtake-over,” paliwanag nito. “Kailangan ko ng tubig.” Akma nitong tatayo ng pigilan niya.

“Ako na ang kukuha.” Inunahan niya ito sa pagtayo at pumasok sa loob ng café. Humingi siya ng tubig. Paglabas niya bitbit ang isang baso ay inagaw agad iyon ni Michael at inubos.

“Grazie,” anito ng maubos ang laman ng baso.

“No, no, no!, kontra nito.

“It’s my wedding too and I want to get involved.

Nang mga sandaling iyon ay parang gusto niyang talunin ang nakapagitang mesa para yakapin ang lalaki. Naantig ang puso niya sa importansiyang ipinararamdam nito sa kanya. She was scheduled to visit the courturier of her wedding gown. Siya mismo ang nag-design nito. Actually, ng pumayag si Michael sa garden wedding hindi niya na ninais na magsuot ng wedding gown, sapat na sa kanyang magsuot ng ready to wear dress but fate had a way of making her special. Isang gabi, sa pagpaplano ng kasal ay nahulog ang sketch sa kanyang planner. It fell faced up kaya hindi man sinasadya ay nakita ioyn ni Michael. He picked it up and studied it. “Lovely dress, bagay sa iyo,” he said afterwards. “Why don’t we find a good courturier to bring this to life?.                                                                                                  

Tumanggi siya, hindi dahil sa nagiinarte siya kundi dahil sa nahihiya na siya sa sobra-sobrang tulong nito sa kanya. Ngunit nagpumilit itong ipatahi nila ang damit. Hindi sana siya papaya pero tinakot siya nito na sa imbis sa garden ay sa isang liblib na kagubatan sila ikakasal at mala “Lord of the Rings“ pa ang tema. He seemed quite serious when he threatened her so she gave in. In the end, she would get her dream wedding dress. Ngayon nga ang schedule niya sa mananahi. Balak na sana niyang pumunta doon, pero tumawag ang kanyang groom na sasamahan siya nito.

“How about youre tux?, untag niya rito. “Baka naman ang ganda-ganda ng wedding gown ko, samantalang ikaw ay nakapang-uniform ng chef dahil wala ka ng time para asikasuhin ang sarili mong damit dahil sa pagaasikaso mo sa akin.”

“Actually, magandang suggestion niya yan ah, yung uniform ko na lang kaya no!, pakikisakay nito.

“Mike naman!, maktol niya.

“Don’t worry, I’ve found one. Nakapa-deposit na rin ako, I’ll pick it up pagfull payment na ako,” sagot nito. “May I see youre planner?.

Iniabot niya rito ang planner. Mike spread it open on the table and scrutinized the notes written down on it. Kinuha nito ang ballpen sa bulsa ng polo. He started to scribble something to her list. She looked at him. Michael seemed to be deeply engrossed with his own thoughts. Natuwa siya ng magkaroon ng pagkakataong pagmasdan ng malayo ang gwapong mukha nito, ang mukhang laman ng kanyang panaginip noong siya ay bata pa lamang. Ang mukhang pinapag-pantasyahan niya ng mga oras na iyon. Shit!, sabi niya sa sarili. Tama ba itong ginagawa niya? Hindi ba dapat soul-searching ang inaatupag niya? Pero gusto rin naman niyang magpaka-romantic once in a while. Atsaka, ‘Hello’ she was looking at he fiancée! Hindi masama na pagpantasyahan niya ito.

“Here,” boses ni Michael ang nagpatigil ng kanyang pagpapantasya. “Don’t worry about the guests, pupunta ang mga ka-trabaho ko.

Tumango siya kahit hindi niya masyadong naiintindihan ang sinabi nito. She took the planner and found out that almost everything was taken care of. Lahat na ay naayos nito, venue, food, cake, wedding rings, give-aways, guests. Wedding gown na lang ang problema at tuloy-tuloy na ang kasalang ito. Hindi niya namalayang nalaglag luha mula sa kanyang mga mata. How could Michael do this to her? So unfair! He was making her fall in love with him. He should atleast have one bit of flaw in his system enough to turn her off. Hindi tamang gawin nito ang lahat-lahat para lamang sa ikatutupad ng mga pangarap niya, sa ikaliligaya niya. Dahil minamahal niya ito sa proseso ng pagtulong nito sa kanya. The inner child in her was ecstatic about her upcoming romantic wedding and her unexplainable feelings for Michael. But the same part of her was scared to death. She was on the verge of falling or him real hard. At alm niyang masasaktan siya ng lubusan once nagkahiwalay na sila.

“Sa dalas mong umiyak, hindi ko alam kung totoo na ba yan o parte parin ng drama mo!

Masuyo ang pagkakasabi niyon ni Michael. Hindi niya namalayang umusog na ito sa kanyang tabi . Yumakap siya ng mahigpit sa lalaki. He was right, he had been crying a lot lately and those weren’t staged. Ngayon, hindi niya na kailangang pilitin ang sarili na lumuha. Naiiyak siya sa tuwing may ginagawa itong special para sa kanya.

“Lauren, stop crying,” anito saka marahang itinaas ang kanyang mukha. He wiped her tears off her cheeks. “Don’t let me hate myself for making you cry all the time. Im starting to feel guilty, you know.

Hindi alam ni Lauren kung paani pasasalamatan ang lalaki sa  lahat. Kaya ginawa niya ang sa tingin niya ay makakapagsabi ng kanyang tunay na damdamin. Hinalikan niya ito ng buong puso. Hindi na bago ang ganoong eksena sa kanila. They had been kissing so much lately though they did not talk about it. They had been pretending that kissing was as normal as riding a Gondola.

“Lauren,” tawag ni Michael sa pagitan ng mga halik.

“Hmmm…..

“We have to stop,” hindi kumbinsidong sabi nito. Panay parin kasi ang halik nito sa kanya. “We really have to stop.”

“Then stop,” she answered half-heartedly.

“I can’t! bulong nito, as he tested the contours of her lips. “You stop first.

She was no longer intoxicated with his taste. She had upgraded him to addictive. “Why do we have too?

“Youre wedding dress.

“Darn!, mabigat ang loob na inilayo niya ang mga labi rito, pero halos isang inch lang ang pagitan sa mga labi ni Micahel. He was holding her face as their forehead leaned against each other.

“We really have to stop.

“Right!, pero muli nitong sinakop ang mga labi niya.

“Mike,” she reluctantly cried his name.

“All right. He slowly pulled himself away. “Im stopping.

“Congratulations.

Tumayo ito at inalalayan siya. They started to walk hand in hand acreoss the street. Michael wasn’t speaking much, must be drowned in his own thoughts. Marahan niyang pinisil ang kamay nito. “Kwentuhan naman tayo.

“What about?, his mind was still partly roaming somewhere else.

“For starters, sa iniisip mo.

Lumingon ito at ngumiti. “Okay, iniisip ko kung ilang labi na ba nag nahalikan mo? Ilan na nga ba?

“On-stage or off-stage?

“On-stage muna.

“Wala eh. I never get to play lead part sa romantic plays. Actually, I’m typecasted in comedic roles, because my tear glands are dysfunctional.

“How about off-stage?

Tumingala siya rito saka ngumit ng ubod nga tamis, “Secret na yon no! Tsismosong ‘to!

Chapter Seven,

Hindi makapaniwala si Lauren habang tinitingnan ang sariling repleksyon sa salamin. She was not just beautiful that day, she was glowing. Hindi niya pinupuri ang sarili dahil pinanganak siyang conceited. Hinahangaan niya ang sariling ganda dahil nararamdaman niyang galing iyon sa kaligayahang nararamdaman. Hindi rin dahil maganda ang pagkaka-make up sa kanya.

Tumayo siya at marahang umikot-ikot sa harap ng salamin para i-model ang wedding dress na disensyo niya pa mismo. Bumukas ang pinto at inuluwa niyon ang kanyang Ate Julia.

“Ikot-ikot ka pa diyan,” biro nito. “Michael really knows how to make a girl special, doesn’t he? Siya rin ba ang pumili nito?, she asked as she smelled the fragrance of the flowers.

Kinuha niya ang bouquet mula rito at tiningnan iyon. Isang yellow rose ang nakapagitna sa bungkos ng eleven red roses. Love and passion raw ang ibig sabihin niyon. “Bading si Mike, Ate! Siya lahat ang nagplano ng kasal na ito.

Humalaklak ang kapatid niya. “Kapatid nga kita. Iyan din ang sinabi ko ng bisitahin ko ang venue kanina. Biruin mo at alam ang meaning ng bawat bulaklak na nagkalat sa paligid. Hindi na nahiya’t ikinuwento pa sa akin. Si Michael talaga!

It was her turn to smell the flowers; just so she could hide the sudden leap of excitement she felt when she heard his name. “Nagkita kayo ni Mike kanina?. She asked trying to sound casual. Dalawang araw niya ng hindi nakikita ang lalaki. Naguusap lang sila sa telepono para sa finalization ng kasal. Na-hostage kasi siya ni Julia at pinag-stay siya sa hotel ng dalawang araw. Naniniwala ito sa pamahiin ng kasal, na para bang may isang magba-back out sa kanila ni Mike. Na-realize niyang hindi sumagot si Julia sa tanong niya. Itinaas niya ang mukha at nasalubong ang mataman nitong tingin.

“What?, she asked.

“Are you falling inlove with him?

“What are you saying?

“You know what exactly what I mean, Sis.”

“Pinaglalaruan ka lang ng imahinasyon mo, Ate,” pahayag niya para tapusin na ang paksang iyon. “Or maybe the atmosphere is getting in your head.

“I hope so. Sana nga pinaglalaruan lang ako ng imahinasyon ko,” she said without a trace of conviction in her voice.

Lauren stood inside the Gazebo. Hinihintay niya ang kanyang Ate, ang matron of honor na makalapit sa altar. Inilibot niya ang mga mata sa napiling venue. Puno ng sari-saring halaman at bulaklak ang paligid at may lagoon pa. Maaliwalas pa ang panahon, perfect para sa kasalang magaganap. She could also smell sweet fragrance in the air. Hanggang sa maramdaman niya ang tapik ng wedding coordinator na nagsi-signal na siya na ang kailangang lumakad sa aisle. Nanginginig ang mga tuhod niya habang naglalakad papunta sa altar kung saan naghihintay si Mike.

Hindi niya maipaliwang pero parang hindi sumasayd ang mga paa niya sa lupa habang naglalakad sa aisle at dinadaanan ng mga guests nila na na ngayon lamang niya nakita. Apparently, mga kasamahan lang iyon ni Mike sa trabaho. Ni hindi nito inimbitahan ang mga kaibigan at mga kamag-anak. Si Julia lamang ang tanging kamag-anak ng isa sa kanila. She looked at Mike and for a fleeting second she thought she saw him fidgeting. Nang magtama ang mga paningin nila, ngumiti ito. She smiled back. Hindi na naalis ang pagkakatitig niya sa mga nito kahit nang marating niya ang pwesto nito. He took her hands and squeezed them tightly.

“Thanks for all these, Mike,” hindi niya naiwasang sabihin ng magkaharap na sila.

“She doesn’t ruin the moment,” he whispered while still holding her hands like he would never want to let her go.

Nagsimula ng magsalita ang pari ngunit hindi niya naiintindihan ang mga sinasabi ntio dahil bukod sa Italian ang lenggwaheng gamit nito, ay nakatuon lang ang kanyang pansin sa katotohangang ikinakasal siya sa lalaking noon pa man ay pinapangarap na. She was also aware that every now and then, Mike was squeezing her hands.

“You may kiss the bride,” anunsyo ng pari sa wikang italyano.

Tahimik lang si Julia habang pinapanood si Michael na itinataas ang veil ng kapatid. Nag-kiss ang baong kasal at napaisip siya. There was definitely something going on between them. Was it the way Mike held Lauren’s hands? The way they tilt their heads as the kiss went on? Their body language perhaps?.

Sigurado siya na ng mga oras na yon ay inlove na inlove sa isa’t-isa ang dalawa. But the one million euro question was; Alam kaya ng mga ito ang tungkol sa mga feelings nila? Kung anuman ang nangyayari sa pagitan ng mga ito ay hahayaan niyang ang mga ito mismo ang makadiskubre. However, it would not hurt to snoop around. After all, she was the cupid who brought them together.

The photos were already taken. Half the time during the photo shoot, Lauren was watching Mike through her peripheral vision. Tiningnan niya kung paano o anong klaseng ng ngiti nito habang kinukuhanan sila ng larawan. So far, so good mukhang totoo naman ang mga ngiting ipinapakita nito. Mike kept his promise. Sana alam ng lalaki kung gaano siya ka-thankful dahil dito. Kunsabagay, kung ito na nga mismo ang nagayos ng buong kasal, dapat pa ba siyang mangamba tungkol sa mga ngiti nito sa mga pictures?.

Siya na yata ang pinaka-maswerteng bride sa buong mundo. Lalo pa siguro kung totoo ang wedding na iyon. Now, she wondered, why did he get divorced twice? Sa sobrang kabutihan nito, wala siyang makitang rason para iwan ito ng mga babaeng iyon. Ni minsan ay hindi niya nagawang magusisa kay Mike sa bagay na iyon. Hindi rin naman ito nagkukwento sa kanya. Pero ngayon, siya na ang asawa nito, nais niyang malaman ang kwento ng buhay nito.

Mahirap pa rin sa para sa kanya na paniwalaan iyon; she was no longer Lauren Gracielle Ricaforte, but Mrs. Lauren Gracielle Henson. Mike’s wife. Wow.

“Bakit tahimik ang bagong kasal?

Tinig ni Julia ang nagpabalik sa kanyang kamalayan sa reception. Nakatayo ito sa kanyang tabi at tinatanaw ang mg bisita.

“Nagiisip ako kung paano ko kakausapin ang mga iyan.” Inginuso niya ang mga tao sa paligid. “Hindi ako nag-aral ng Italian at hanggang ngayon ‘Ciao’, ‘Grazie’ at ‘Buon Appetito’ lang ang alam kong sabihin.

“Really?” nakataas ang isang kilay ng Ate niya.

“Kanina ko pa napapansin yang mala-Jackie Chan na atak mo sa akin,” puna niya. “Ano ba talaga ang gusto mong marinig?.

“Ako?” itinuro niya ang sarili. “May gustong marinig sayo? Bakit may gusto ka bang sabihin?

“Drop it, Sis!, she said, sounding like it was a plea. Kung mayroon siyang hindi gusto sa kapatid ay ang lakas ng intuition nito. And more often than not, it was accurate.

“If it makes you happy,” Julia said obligingly.

For a while, nanatili silang nakatayo roon at hindi naguusap. They were just feeling the joyful commotion watching the entertaining chaos of the guests.

“Sis,” she called her.

“Yeah?

“Thank you for this. Thank you for everything you’ve done for me.” Humarap siya rito at iniabot ang kamay nito. “Have I ever told you that youre the best sister in the whole world? I can never thank you enough. Whatever I have, I owe them all to you. You never know how lucky I am to have you. I love you so much.

“Oh, my baby! Julia cried and hugged her tightly. “You don’t have to thank me. I love you so much and I’d do anything in this world for you.

“Thank you,” she said. She almost added, ‘for bringing me to Mike.’

“Youll always be my Lauren kahit may asawa ka na!. pinisil nito ang kanyang ilong ng maghiwalay na sila.

“May asawa na huh!, aniyang natawa. “Alam naman nating sayo parin ako pupunta kapag naghiwalay na kami ng asawa ko.

“Ikaw naman!. Marahang binunggo nito ang balakang niya. “Kakakasal mo pa lang, hiwalayan na agad ang nasa isip mo.

“Eh, doon din naman ang talaga ang tuloy nito.

“Huwag mo munang isipin iyon. Enjoy mo muna ang buhay may asawa.

“Are you implying that I have your blessings? Youre giving me permission to consummate this marriage?, hamon niya.

“Why not? Asawa mo si Mike.

“Kunsintidora ka talaga kahit kailan. And for that, I love you.

Nakangiti si Mike habang sinusundan ng kanyang paningin ang bawat kilos ng asawa. Para itong bata na tawa ng tawa habang nakikipagsayaw ng tango sa isa sa kanyang kasamahan. His wife danced gracefully. Actually, she was dancing the part of the man, while the guy danced the part of the woman. Parehong kaliwa ang paa ng kasayaw nito. He took note that she was a firm believer of ‘practice makes perfect’ dahil kahit alam nitong lost cause na ang ginagawa ay hindi pa rin ito tumitigil. Ilang ulit na bang sumuko ang kasayaw nito at ninais na lamang na maupo ngunit sa tuwina ay pinipigalan ito ng kanyang asawa.

He smiled at the thought. Asawa? How funny could get it? Parng kailan lang ay may asawa na siya. Ngayon, mayroon na naman siyang panibago. But this time, he was anticipating the divorce. This time, the divorce wouldn’t turn nasty. Alam niyang magiging mabuti pa rin silang magkaibigan pagkatapos niyon.

Yeah, they would be good friends. Although, she was the only friends he literally tasted. She would be the friend he would always long to kiss. The only friend he would always hug and protect. Lauren would be the only friend he would to surprise every now and then just so he could see that sweet and gentle smile. Sure! They’d be good friends after their divorce.

“Lauren seems happy,’ anang boses ni Julia. Nakatayo ito sa tabi niya.

Ibinaba niya ang baso ng champagne sa mesa at tumayo upang ipaghila ito ng silya. Nang makaupo na ito ay muli niyang binalikanb ang sariling bangko. “Well, Lauren is a happy person. That is expected of her.

“I guess youre right.

“I’m right!, he said with confidence. “She’s a sunny person. She has a talent in bringing life to dull moments.

“Has she brought sunshine into your life?

Biglang nagbago ang mood niya. Tiningnan niya ito ng masama. “What are you insinuating?

“Wala,” she said defensively. “Ikaw ang nagsabing sunny person ang kapatid ko. Masama bang itanong kung nabigyan ka din ba niya ng ningning?

“If that’s another, did-she-fall-in-love-with-you-or-vice-versa, then Julia, beat it!, sita niya. Hindi niya gustong ipaliwanag sa kausap ang tunay niyang damdamin o ang kakulangan niyon. Iniba niya ang usapan. “Hanggang kailan ka dito?

“Bukas uuwi na ako ng Germany.

“Why don’t you extend your stay?

“Walang magbabantay ng matagal sa anak ko.

“Ilang araw lang naman,” pilit niya.

Ngumiti ito. “Paano kayo magha-honeymoon ni Lauren kung nandito ako.

“Julia! He felt his cheeks grew hot.

“Nagsa-suggest lang naman.

“Youre selling your sister to your friend. Tama ba iyon?

“I was just joking. Hindi ko naman maaatim na pagsamantalahan mo ang kapatid ko.

“Like I would.

“Malay mo!. Tiningnan siya nito ng maigi. “Pero teka, hindi ka ba talaga nagpaplano ng ganoon?

“Do you really have to ask?. Gusto na talaga niyang mapikon.

“Just answer me.

He sighed. “No! Wala akong planong i-take advantage ang kapatid mo.

“Promise?

“If you really want to hear it, okay. I promise.

Julia smiled maliciously. “Okay, I’ll take your word for it. Sigurado kang ayaw mong bawiin?

Napailing na lang siya sa kakulitan nito.

Chapter Eight,

“Stai attento,” habilin ni Mike sa kahuli-hulihang bisita na umalis sa reception na ang ibig sabihin ay ‘Take care’.

Kanina pa nakahubad ang kanyang suit ngunit naiinitan pa rin siya. Naparami ang inom niya at idagdag pa na napagod siya sa pakikipagsayaw kay Lauren. Kaya kahit malamig na ang simoy ng hangin at tumatagaktak pa rin ang pawis niya. Naupo siya sandal sa silya upang makapahinga. Maliwanag ang paligid ng garden at dumadapyo sa kanyang ilong ang mabangong amoy ng mg bulaklak na nagkalat sa paligid. Ipinikit niya ang mga mata.

He breathed the serenity of the surrounding. He had to take it all in because his life had been nothing but a roller coaster ride all these years. It had been a while since he felt serenity from the inside. The tranquility may just last for a while and he needed to seize the moment. Kapag iminulat niya ulit ang mga mata ay babalik na naman siya sa tunay niyang mundo. Sa reyalidad ng magulo at malungkot niyang buhay. May napukaw na kung ano sa kanyang damdamin ng tanungin siya ni Julia kung nalagyan din ba ni Lauren ng sunshine ang buhay niya. Because she did. She made his world colorful the moment she stepped into his lifeless existence.

Sa maraming paraan, nagkaroon ng excitement ang paggising niya bawat umaga. Ang kaisipang gagawa siya ng espesyal na bagay para sa isang tao ay nagdulot ng kakaibang sigla sa boring niyang mundo. Tulad ng pagtimpla ng kape nito tuwing umaga, o ipagluto ito ng breakfast o lunch o kahit dinner pa. Kahit maglakad lang kasama nito o magusap tungkol sa kung anu-anong senseless na kuwento. Those simple things brought strange happiness in him. Ginawa niya ang lahat ng magagawa para mapasaya ang dalaga ngunit mas higit na kasiyahan ang nagagawa ng dalaga sa kanya. The way she smile and appreciate the effort he made. He was happier each time she was happy.

Si Lauren na siguro ang huli niyang asawa. Wala na siyang planong magpakasal pa. Why bother? Wala sa plano niyang muling dumanas ng parehong emotional torture na naranasan niya nitong nakaraang taon.

“There you are my dear husband.”

Ang tinig ni Lauren ang nagging daan para imulat niya ang kanyang mga mata.

“Tired?, masuyong tanong nito nang nasa harapan niya na ito.

“Not really,” sagot niya. He took both her hands and held them tightly. “Ikaw?

“Hindi rin kailangan ko lang maupo.”, akmang tatayo na siya upang ikuha ito ng silya nang ibagsak nito ang sarili sa kanyang kandungan. “Don’t bother looking for a chair. I’ve found one.

Nais sana niyang ayusin ang pagkakalapat ng kanyang mga paa sa lupa ngunit dahil sa bigat ng timbang ni Lauren ay hindi niya iyon maikilos. “Sweet wife, umayos ka ng upo.

“Uy, tinawag niya akong wife,” biro nito na pinisil pa ang kanyang pisngi.

“As a person sweet ka naman. At kanina lang ikinasal tayo, so wife na kita.

“Kakakilig ka naman!” Ilong naman niya ng pinagdiskitahan nito.

“Buti ka pa kinikilig. Ako kasi nangangalay. Ayos ka muna ng upo,” biro niya.

Umayos naman ito ng upo. “So,what about our honeymoon?, she asked playfully, obviously seducing him. “Shall we do it tonight?

“Don’t tempt me, wife,” sawata niya. “Stop teasing me or I’ll surely ravish you.

“Oh!, she sexily batted her eyelashes, then she slowly moved her face to his. “Cant wait.

“Stop it,” nanghihinang aniya. “Your dirty talk is turning me on.” Kung ipagpapatuloy pa ni Lauren ang pangaasar, ay hindi niya na mapipigilan pa ang sarili.

“It is working then?

He closed his eyes, fighting for self control. “Stop it o ilalaglag kita.

Lauren puted her lips and feigned a hurt expression, “Am I not desirable enough? I want a honeymoon tonight.

“That’s not a part of the plan, so it wont happen.” Sinadya niyang lagyan ng conviction ang tono. Hell, he felt weak for suppressing the urge to kiss her right then and there. He seemed so powerless for declining such a wonderful proposition from his wife.

“Ground for divorce and non-consumation of marriage,” anito.

“Kaya nga. That is the reason we get married in the fisrt place, diba? To get divorce.

Sandali itong natahimik. Medyo nakahinga na siya ng maluwag ng hindi na ito umimik. “Are you sure you don’t want me to undress tonight?

“Lauren please.” He was already pleading. Sumisikip na ang kanyang pantaloon dahil sa naririnig. Another sexy talk and he would stand up and do what she was asking right then and there, underneath that dark sky. He could only take so much and his limits were already on the edge.

“Bakit ba ayaw mo? It’s okay. Im your wife. Its legal, it’s natural.

He touched her hair. Alam niyang nasasaktan na ito dahil sa rejection niya. “Hindi sa ayaw ko. Its just that, honeymoon was never part of our plan. And I promised your sister that I won’t do that to you.

“Screw the plan. Screw my sister.

“Lauren, please… punong-puno na ng pakiusap ang kanyang tinig. “Tigilan mo na habang kayak o pang labanan.

Marahil ay napansin nito ang kaseryosohan niya kaya huminto na sa pagsasalita. Tinitigan nito ang kanyang mga mata, pero hindi niya nagawang salubungin ang tingin nito. He didn’t like the idea of turning down that offer. In his heart of hearts, he wanted to carry his wife in private place and consummate the marriage once and for all. Pero hindi maaari.

Kumilos si Lauren mula sa pagkakaupo. Naisip niyang baka layasan siya nito. Ngunit naramdaman niya ang ulo ng asawa na humilig sa kanyang dibdib. Nakahinga siya ng maluwag ng tapos na ito sa pang-aakit sa kanya. Niyakap niya ito at ipinatong ang pisngi sa ulo nito.

“What happen to your previous marriages?, biglang tanong nito.

“I was so inlove with my first wife that I built my world around her but she wanted something more so she left me to pursue her career. Then I fell in love again with my second wife so I worked hard to give her everything. But I didn’t have enough time for her, so she cheated on me.”

“Lets not go that far,” maikling turan niya.

Sa pagkasorpresa ni Mike, hindi na ito nangulit. Pinanatili niyang ganoon lamang ang ayos nila sa mahang sandal. Siguro kung may makakakita sa kanila, masasabing inlove na inlove sila sa isa’t-isa. There in that garden, overlooking the lagoon, the newly-weds were sitting under a blanket of stars.

Deep inside, Mike knew that soothing moment and serenity of all these would be gone sooner or later. Kaya naman, sinasamantala na niya ang pagkakataon. Nakontento na siyang yakap-yakap ang asawa nang may biglang liwanag ng flash ng camera ang tumawag ng atensyon nila.

“What the----“

“Isang shot lang. Kodak moment kasi,” nagmamadaling sabi ni Julia as her voice trailed off. “Gotta go.” Tumakbo na ito palabas at iniwan na silang mag-asawa.

Napailing lamang si Mike at niyuko ang asawa na nakatingin sa kanya. “Magkapatid nga kayo. Pareho kayong---“

“Sweet and charming,” pagpapatuloy ni Lauren.

Nakaupo man si Lauren sa balkonahe at tinatanaw ang piazza ay malayo naman ang narating ng isip niya. Her life had drastically changed. Parang kailan lang ng magdesisyon siyang umalis ng Pilipinas. Hindi gaya ng ibang Pilipino, umalis siya roon hindi para maghanap ng trabaho kundi hanapin anh sarili niya. Ngunit hanggang sa mga oras na iyon, tila hindi pa rin niya natatagpuan ang sarili.

But unlike before, there wasn’t a hollow space in her. She could not really say that she was complete as a person. However, she could bravely admit that she was content. At malaking bahagi ng contentment na iyon si Mike.

“Analyzing yourself again?, tanong ng lalaking siyang laman lagi ng isip niya. May dala itong platter of snacks sa tig-isang kamay.

“Maybe,” aniya habang tinitingan ang mukha nito. “Or maybe not.

Sumalampak ito ng upo sa balkonahe paharap sa kanya. “Care to share with me your thoughts?. Iniabot nito sa kanya ang platitong may lamang burritos na ito mismo ang gumawa.

“Kaharap ko na eh.

“Burritos?, biro nito.

“Very funny,” sarcastic niyang saad sa lalaki.

“So youre thingking about me?

“Wow! My husband is bright.

He ignored her snide remark. “At bakit naman bigla mo akong naisip?

“Maybe I’m still thingking about the delayed honeymoon,” she stated feeling no embarssment at all.

Mike smiled at her while munching burritos. “Youre not going to drop that subject, are you?

Sandali siyang nag-isip. Inalala ang mga sandaling inaakit niya ito. “Let’s just say that I’m not a quitter. Pero teka nga, saan ka ba kumukuha ng lakas ng loob at tibay ng dibdib pra tanggihan ang romantic overtures ko?

Uminom muna ito ng juice bago siya sinagot. “It wasn’t easy, okay! Kaya tigil-tigilan mo na ang paglalakad mo ng naka-bikini sa harapan ko.

Natawa siya ng maalala ang dalawang beses na pagmo-model ng naka-bikini. Nagbabasa si Mike noon ng dyaryo at halos itakip na nito sa buong mukha ang papel pagkatapos ya sinigawan pa siya.

“Youre really scared of having sex with me?, she asked blatantly.

Mike winced. “Making love could be the more appropriate term.

“Ganoon din yon,” she pointed out. “Anyway, what’s the big deal if we make love? We do kiss and we kiss as passionately as the next married couple. So, why cant we elevate our relationship into a higher level?

“Because our relationship isn’t the same as the next married couple,” he argued. “We never had a relationship to begin with. Kissing you felt so good, I wont deny it. Pero hindi ko hahayaang may mangyari pang mas malalim sa pagitan natin dahil pareho nating alam ang kapalit noon. We know we’ll in time, at ayaw kong pag-dumating ang araw na yon ay isipin mong nagtake-advantage ako sayo.

“I woudnt think of it that way. I am dangerous seductress, diba?

Napakamot si Mike sa batok. “How about this, iginagalang kita.

“Bastusin mo ako, Mike. Insultuhin mo ako, huwag mo na akong irespeto. Hindi ko kailangan ang mga iyon.

Isang halakhak ang kumawala sa lalamunan nito. “Ah! Lauren, youre really something,” he said when he got his grip together.

Maaaring iniisip lang nitong nagbibiro lang siya, pero totoo iyon sa loob niya. What she really wanted from him was memory. Alam niyang maghihiwalay sila at para kay Lauren mas magiging madali ang mag-move on kung may maiiwan itong alaala sa kanya.

He opened his arms and gestured her to come over.Gumapang siya at pumaloob sa mga bisig nito. Isinandal niya ang likod sa dbdib nito. Siguro dapat na siyang makuntento sa kung anuman ang kayang ibigay ni Mike sa kanya.

Nakailang ulit na pindot na si Mike sa doorbell ngunit wala pa ring sumasagot. Pinili na lamang niyang hanapin ang sariling susi sa bag kaysa antaying pagbuksan pa siya ng asawa. It was funny na sa isipan niya ay asawa ang tingin niya kay Lauren. Kahit pa panay ang tanggi niya rito.

“Lauren?, tawag niya ng mabuksan ang pinto. Walang sagot siyang nakuha mula rito. Kinatok niya ang pinto ng kwarto nito ngunit walang nagbukas. He opened the door only to find nothing but furniture. Saan kaya ito nagpunta?

Nagkibit-balikat na isinara niya ang pinto. He was sure na naglagalag na naman ang asawa para hanapin ang sarili. Napailing siya sa naisip. Lauren did not seem to be lost. Ang alam niya, ang mga taong hinahanap ang sarili ay yung mga taong lutang ang isip. But his wife, she always had enough quips and wits to banter with him. How could she be lost?

Dumerecho na siya sa inookupang silid para mag-wash up. After that magluluto na siya ng kakainin nila. Nang nasa banyo na siya ay pumasok sa marumi niyang isip ang ilang beses na paglalakad nito sa kanyang harapan ng naka-bikini. Damn! Pinihit niya ang seradura ng shower at piñata ang mainit na tubig na dumadaloy sa dutsa, pinalitan niya iyon ng malamig upang patayin ang meainit na pagnanasang bumabalot ngayon sa kaibuturan kada maiisip ang pigurang iyon ng asawa.

Lumabas siya ng banyo na nakatapi lang ng tuwalya pagkatapos maligo. Muntik na siyang mapasigaw ng bumulaga sa harapan ang asawang kanina lamang ay umuokupa sa isipan.

“Ang OA naman ng reaksyon mo,” komento nito.

“Para ka naman kasing multo na hindi gumagalaw diyan,” aniya. Kanina ka pa?

“Hindi kadarating ko lang. Nakita ko ang bag mo kya dumerecho na ako dito,” paliwanag nito. “Ang yummy-yummy mo naman diyan sa ayos mo.

Naramdaman niya ang pag-akyat ng dugo sa kanyang mukha. May naramdaman din siyang ibang bahagi ng katawan na biglang nanigas. Agad siyang tumalikod upang itago ang dapat itago.

“Get out Lauren,” aniya. “Magbibihis ako.

“Hey, I’m entitled to see what youre hiding. I’m your wife.” Bakas sa tinig nito ang mischief. And again, he struggled with self control.

“Don’t make me beg, Sweet Wife.

“All right. Since tinawag mo akong ‘sweet wife’, I’ll go out na.” tumayo na ito. “But I’ll have you know, galling ako sa travel agency at kinuha ko ang ticket ko. I’ll be flying to Germany tomorrow.’

Lumabas na ito ng kwarto pagkatapos ng anunsyong iyon.

Chapter Nine,

Parang bombang sumabog sa ulo ni Mike ang anunsyong iyon ni Lauren. Hindi na niya nagawang habulin ang asawa para i-klaro ang narinig dahil natulos na siya sa kinatatayuan. Pupunta na si Lauren sa Germany? Napakabilis naman yata siyang iiwan ng asawa. Bakit ito pinadalhan ni Julia ng ticket ng hindi ipinapaalam sa kanya? Siya ang asawa nito!

Pero bakit nga ba nagulat pa siya? Alam naman niyang darating ang oras na aalis si Lauren at iiwan na siya. Bakit nabigla siya? Bakit parang gusto niya itong pigilan?

Naupo siya sa kama at huminga ng malalim. Hindi siya sapat nasasaktan. Hindi dapat.

Pinagmasdan ni Lauren ang bawat galaw ni Mike. Tinitingnan niya kung may nabago ba sa mga kilos nito. ganoon pa rin naman ang pamamaraan nito ng paghahanda ng kanilang hapunan. Katulad ng nakasanayan para pa rin siyang prinsesang pinaglilingkuran nito.

The worst part of being Mike’s wife was not having the guts to cook for him. He was the master of the kitchen nakakahiyang hainan ito ng hindi masarap. May nakahanda ng tenderloin at chorizo sa mesa. Inaantay na lamang niya ang kanin na hawak nito. as for dessert, they had fruits for a change. Hindi ang nakakatabang cakes na palaging bini-bake nito.

“Last supper,” aniya, wanting to emphasize na aalis na siya kinabukasan. Gusto niyang makita ang lungkot nito sa mga mata ng asawa. Gusto niyang maramdamang mami-miss rin siya nito.

“Maybe,” he said nonchalantly while putting food on her plate.

Mukhang hindi tumatalab ang kanyang drama. “Paano iyan, bukas ng gabi wala ka ng kasamang mag-dinner?

Mike took a quick glance at her “Okay lang, sanay naman ako eh. Don’t worry.

Manhid! “Eh parang hindi mo naman ako mami-miss.” Nagdabog na siya.

“Of course mami-miss kita. Pero sa una lang iyon.

She could not take it anymore. Tumayo siya at iniwan si Mike sa harap ng hapag. Masamang-masama ang loob niya rito. Parang balewala ang pag-alis niya.

“Lauren wait! Hinabol siya nito at pinigilan sa kanyang braso. “Kailangan mo ba talagang magwalk-out?

“Considering that you made me feel I don’t mean anything to you? Yes, sa palagay ko nga kailangan kong magwalk-out,” she said not facing him. She struggled for her arm that he held captive.

“Okay, I’m sorry if I made you feel that way, but….” Bumuntong hininga ito. “I’m so sorry, okay?

“Sorry-sorry ka diyan, pagkatapos mo akong saktan.

“Ito naman ang arte,” biro nito. “Harap ka naman sa akin.

Umirapa siya kahit nakatalikod siya. “Ayoko! Nagtatampo ako sayo.

She felt Mike wrapped his arms around her body. Naramdaman niya ang matigas na dibdib nito sa kanyang likuran. “Huwag ka ng magtampo, Sweet wife.

There he went again with the ‘sweet wife’ thing. Kapag iyon na ang itinatawag nito sa kanya ay agad na lumalambot ang kanyang puso. Marahan siyang humarap dito. She stared his eyes longingly.

“Will you miss me?, paanas na tanong niya.

Mike would say yes, but he didn’t. sa halip ay niyuko niya ang dalaga at hinagkan sa mga lani. At first, she thought that it would be another sweet-and-tender-lip-locking. Ngunit nagkamali siya. Her eyes widen shock when she felt his tongue invading her mouth; intense passion in his every kiss. He took charge of the moment. He was leading her into something deeper. Some place she had not ventured into before. Bago iyon sa kanya, pero hindi siya natatakot.

Ipinikit niya ang mga mata, iniyakap ng mahigpit ang mga braso sa batok nito. she tried to reciprocate with the same intensity, but she just couldn’t.

Mike… for some reason, she wanted to call his name.

A moan escaped from her mouth. From passionate, Mike’s kisses transcended into hunger.

Habol niya ang hininga ng palayain nito ang mga labi niya. Ngunit muli niyang nahugot ang paghinga ng dumapo ang bibig nito sa leeg niya. Kusang kumilos ang katawan niya para bigyan ito ng mas maraming access sa balat niya.

“Mike,” she gasped. Wala na siyang ibang naidugtong pa roon dahil muli nitong siniil ang kanyang mga labi. He was insantiable. Unstoppable. Just the way she hoped he would be.

She felt the air caressed her upper body. Saka lang niya napansing half naked nap ala siya. Hindi niya mawari kung paano nito iyon nagawa. He stopped for the briefest second as he took his shirt off. Pagkatapos, ay muli nitong ibinalik ang mga labi sa kanya. They kissed for what seemed like an eternity until his lips parted from hers. Sunod na hinalikan siya nito sa noo, sa ilong, sa pisngi, sa leeg pababa sa kanyang dibdib.

Isang mahabang ungol ang kumawala sa kanyang bibig. He left her breast and started caressing her belly using his lips… his tongue. She almost lost it right there and then.

Kumilos ito upang buhatin siya. Pinaikot niya ang mga braso sa leeg nito. He was staring staright into her eyes, speaking a language that only their souls could comprehend. Marahan siya nitong inihiga sa kama ng marating nila ang kwarto niya.

Tumayo ito sa harap niya habng hiniuhudbad ang suot na maong shorts at underwear. She almost gasped at the sight of perfect masculinity before her, only Mike did not give her a chance. He swiftly positioned himself on top of her, kissed her senseless, tugged down her remaining clothes, then finally took her.

They danced the oldest dance ever known to man. They felt the rhythm and they waltzed to the tune. Mike led her all throughout and when they were in the sweetest step, she cried his name. he kissed her lips and joined her into bliss.

“Wake up, Sunshine!, masayang bati ni Mike sa kanya habang hinhawi nito ang kurtina ng kanyang silid.

Itinakip ni Lauren ang isang palad sa kanyang mga mata na nasisilaw sa liwanag ng araw.

“Flex your muscles, couch potato. Have a quick shower and eat your brunch. Your plane will leave in two hours time. We have to be in the airpot in an hour,” anito. Pagkatapos ay lumabas na ito ng silid n iya, leaving her with nothing but confusion.

Matapos ng may mangyari sa kanila ng nagdaang gabi ay inaasahan niyang pipigilan na siya nitong umalis para totothanin na lang ang kanilang pagsasama. They just consummated their marriage, didn’t they? Clearly, she was mistaken.

Marahan siyang tumayo mula sa pagkakahiga at ininda ang sakit sa pagitan ng kanyang mga binti. Her heart sank when she saw her suitcase already packed. Parang robot na nag-shower siya. She was hoping that the water dripping down would clear her head. Nang matapos ay isnuot niya na ang damit sa kama na ang asawa rin niya ang naghanda.

Pinuntahan niya si Mike sa kusina par asana kausapin, ngunit ng Makita naman siya nito ay para itong nagmamadali na lumayo sa kanya.

“Ipinagbalot na lang kita ng makakain. You don’t want to miss you flight.” Lumakad ito palapit sa kanya at iniabot ang pagakain na nasa supot pagkatapos ay nilampasan siya. “I’ll go get your suitcase, so get moving,” utos nito.

Gulong-gulo siya sa reaksyon ni Mike. hindi niya alam kung ano ang nasa isip nito. kung ano ang nais nitong palabasin. Kung tutuusin ay hindi niya alam kung ano ang dapat niyang gawin para maintindihan ang binata. Para itong excited na hindi mawari sa kanyang pag-alis.

“Lauren, lets go!, tawag nito na papalabas na noon ng bahay.

Nasasaktan siya sa gingawa nito. That pain tore her heart and numbed her whole being. Lalo pa at hindi siya sinabayan ni Mike sa paglakad dahil nauuna ito. She would’ve confronted and asked him what was going on. But the hrut got the best of her.

“Maybe he really wants me gone, she concluded.

She dwelled just in pain on their way to the airport. Hindi siya kunakausap ni Mike, so hindi niya rin ito kinikibo. Hindi niya kayang kausapin ito.  Masamang-masama ang loob niya rito. Parang ibang tao ang kasama niya. Tila hindi ito ang katabi niyang natulog ng nagdaang gabi. And she id not know how to deal with that person.

Natatakot din siyang kapag kianausap niya ito ay tuluyan na itong mawawala sa kanya. Nagdesisyon siyang manahimik na lang at umasa na sana kapag narating na nila ang airport ay pigilan siya nito, makiusap na manatili na lang siya sa piling nito.

But there was a thin line between optism and stupidity. She knew she was about to cross that boundary. Narating nila ang airport ng walang usapan na namagitan sa knaila. Ibinaba ni Mike ang mga bagahe niya sa entrance.

“I think hanggang dito na lang ako,” he said calmly. “Have a safe trip, okay? Call me if you need me.” lumapit ito at hinagkan siya sa noo. Hindi na nito hinintay na makapgsalita pa, agad itong tumalikod at naglakad palayo.

Lauren’s eyes watered as she watched him walk away. What happened to him? To them? Why was he cold? Ngunit hindi niya nagawang itanong kay Mike ang mga iyon. He obviously did not want her in his life.

Kunsabagay alam naman niyang hindi siya magiging permanente sa buhay ng lalaki. Marahil ay hanggang dito na lang talaga ang lahat. Although it was breaking her heart into a tiny million pieces, she really had to go.

Chapter Ten,

“You have to know that Michael has a tortured soul and a battered heart that’s why its never too easy for him to open his heart again to love,” anang Ate Julia niya habang magkatulong silang iniimis ang pinagkainan nila. Ang mag-ama nito ay nauna na sa living room kaya nagka-solo na sila.

“Kahit na sa taong tunay na nagmamahal sa kanya?, matapang na tanong niya.

“The people who broke his heart loved him too, pero nagawa nilang saktan siya.

“Hindi naman ako katulad nila.

“On the count that youre my sister, I believe that youre different to them.

Nanahimik siya at nag-isip. May dalawang linggo na mula ng dumating siya sa Dusseldorf, Germany sa bahay ni Julia. It was her final destination. The place she thought would give her answers to all her questions. Answers about her self and her life. Ngunit sa loob ng dalawang linggong inilagi niya roon ay walang laman ang kanyang isip kundi si Mike—ang kanyang asawa.

She had to tell Julia of their situation. Hindi niya kayang sarilinin ang sakit na nararamdaman. Julia was so sweet filling in the blanks about Mike. Sinabi nito ang istorya ng buhay ng kanyang asawa para mas maintindihan niya ito.

“Sis, I’m hurting.

“I know,” tugon nito with utmost empathy in her voice. “I can see the pain your eyes. But you know what pain is one way of learning who you are.

“Learning who I am doesn’t matter to me anymore.” Nagsimulang mamuo ang mga luha niya. “I miss him.

“Then go back to him, Sis. We both know that you don’t belong here. You belong to him.

“He doesn’t love me.” pinahid niya ang mga luhang bumagsak sa kanyang pisngi.

“I’ve known Michael forever. I know when he’s inlove and when isn’t. That night of your wedding day, noong nakita ko kung paano ka niya niyayakap, I knew then that he’s inlove with you.

Umiling siya. “Huwag mo na lang akong paasahin, Ate.

“Go back to him Lauren. Shake his head.

Naiinip na si Lauren sa paghihintay. Kanina pa siya nakaupo sa madilim na sala ng bahay ni Mike ngunit hindi pa rin ito dumarating. She did not turn the lights on hoping to surprise him. Mabuti na lamang at nasa kanya pa rin ang susi. Kung nagkataon ay sa balkonahe siya maghihintay kasama ng kanyang mga maleta.

Hindi na niya nakayanan ang antok. Nakatulog siya sa pagaantay kay Mike. nagising lamang siya ng may marinig na mga kalabog at bulungan ng bumukas ang pintuan. Agad siyang napabalikwas. Idinilat niya ang kanyang mga mata upang sinuhin ang mga dumating. Dalawang bulto ng katawan ang kanyang naaninag. Magkadikit ang mga katawan na malamang ay magkayakap. Tatayo sana siya para buksan ang ilaw kung hindi lamang nanginginig ang kanyang mga tuhod. She knew what was going on with the two shadows lurking in the dark. Hindi siya makatayo dahil baka bumigay ang kanyang mga tuhod.

“Just so you both know, you have an audience.” Siya man ay nabigla sa kalmado niyang boses gayong nanginginig siya sag galit.

Nang marinig ang kanyang boses ay agad naghiwalay ang mga ito. Tumawid ang isa sa sala upang buksan ang ilaw. Bumaha ng liwanag sa buong sala at nakita ni Lauren ang monumental shock sa mukha ng asawa.

“Lauren!, bulalas ni Mike. “What are you doing here?

“I’m asking the same question right now,” she said keeping her cool. “What am I doing here? Maybe, because somehow I was hoping you’ll miss me but youre just too chicken to admit it. Tumayo siya mula sa kinauupuan. She made a few steps and was surprised to find her knees quite steady. Pinuntirya niya ang babaeng kasama ng asawa. It was the waitress from the restaurant. “Out!, she said in her most authotritative voice. Iminuwestra niya pa ang pinto rito.

Mabilis naman itong sumunod. Pabalibag niyang isinara ang pinto ng makalabas na ito. Then she spun around to face Mike.

“How dare you! How dare you bring somebody else here? Im your wife, this is also my home. We are married!, bulyaw niya.

“We’re marries, yes. Pero sa papel lang yon. We both know that this whole marriage thinsis façade. Para makuha mo ang citizenship. Im fine with you using me to get what you want, but please stop pretending. We are not lovers, we never were.

“I know what I felt… what I’m still feeling. Ikaw ang tumigil sa kaka-pretend na wala lang sayo lahat ng namagitan sa atin.

Mike shook his head. “You got it all wrong. Ginawa ko lang iyon to make this set-up bearable. Lauren, what we had was just an act, a charade.

“Hindi ako naniniwala!, mariin niyang kontra. “There is something in the way you kissed me, in the way you made love me to me, the way you take care of me. I felt it Mike, and you cannot deny it.

“You felt wrong,” he said with conviction with matching her tone.

She let out a groan of defeat. “If there is one thing that I’m quite certain about me, it is the fact I’m inlove with you. And I know you love me too. Youre just to scare to admit it.” Matalim niyang tiningnan ang lalaking hindi makakibo. “Seemes to me na hindi lang ako ang kailangan ng soul-searching. The way I see it, Mike, you needed it too. And you needed it badly.” She paused to catch her breath. “Just so your know, hindi lahat ng taong may kakayahang manakit sayo ay gagawin ang ganoon sa iyo. You have to trust me. You have to let me inside and show me every single scar in your heart. You have to show me. No matter ow it hurts you.

Mabilis siyang tumalikod at nagkulong sa sariling kwarto. Kailangan na niya itong iwan dahil kailangan nitong mainitindihan ang bawat katagang binitiwan niya. She had to give him time to think. Give him air to breathe… space to move him about.

His soul had been broken. He needed to fix it first… to make him whole again.

Nailabas na ni Lauren ang huling maleta sa sala. Handa na niya muling iwan ang asawa. Naipaalam na niya kay Mike ang tunay niyang saloobin pero walang nangyari. He was still a denial emperor. Hindi nito nagawang aminin na mahal siya nito. He built a concrete wall over him. She tried to penetratebut he would not let his defenses down.

“Need help with the luggage?, untag ng boses ni Mike. Nakatayo na to sa kanyang likuran. His voice was as cold as corpses in a mortuary yonder.

“I think I can manage,” she said dryly.

“You want me to take you to the airport?

Bumuntong hininga siya. “I want you to leave me alone.

Nalimutan ba nitong nag-away lang sila kagabi? Why couldn’t he just stay angry and pick up a fight with her? Mag-away sila at mag-sigawan hanggang ma-settle nila ang issue. Hanggang aminin nitong mahal din siya nito. Damn him for feigning that her impending departure didn’t effect him for acting like nothing happened last night.

“If that’s what you want,” he said. Mabilis siya nitong iniwan at pumasok sa silid nito.

Awing ang bibig niya ng mawala na ito sa kanyang paningin.

2 months later……

Nakasalampak sa dalawang tainga ni Lauren ang earphones ng iPod na hiniram niya sa kanyang Ate Julia. Kasalukuyan siyang nakaupo sa bench ng isang park na malapit sa bahay ng kapatid na siyang tinutuluyan niya mula ng layasan niya ang denial na asawa sa ikalawang pagkakataon.

Marahan niyang iginalaw-galaw ang ulo at itinambol-tambol ng kanyang kamay ang hita kasabay ng tugtog na pinapakinggan.

Nasa pinaka-magandang parte na siya ng kanta ng may magtanggal ng earphones sa kanyang tainga. Bubulyawan na sana niya ang damuhong umistorbo sa kanya ng bumulaga sa kanyang paningin ang lalaking laging umuukopa ng kanyang isip.

“How dare you!, pambungad nitong sumbat.nagkrus ang kanyang mga kilay sa narinig. “Excuse me?, litong tanong niya. Nagulat siya ng makita si Mike sa kanyang harapan. Ang tagal niyang pinangarap na muling makita ang asawa, pero heto at ito pa talaga ang may ganang magalit sa kanya.

“I was thingking about you all the while you weren’t with me. I was beating myself up for hurting you, intentionally or unintentionally. I was picturing you crying endlessly on the bed, never touching any food. I felt so bad pero heto’t natagpuan pa kitang naghe-head bang mag-isa sa park.

“Bakit ko gagawin yon? Ano ko hilo? Kung may mas magandang nangyari pa sa akin nung hiwalayan kita.” She said it sarcastically.

Naupo si Mike sa kabilang gilid ng bench, siniguradong may espasyo na nakapagitan sa kanila. He must have felt the weight of what he said. His angry expression suddenly turned remorseful. Humugot ito ng malalim na hininga. “I didn’t know what to say Lauren. I didn’t know how to reach you. A big part of me hoping you’d come back.

“How conceited.” Her voice was in between disbelief and exasperation.

“I’m not conceited. I’m just not brave, at least not as brave as you,” amin nito.

“That’s the nicest thing you’ve ever told me in a long way,” she said mockingly. “Wait! We haven’t talked in a long while, have we?

“Shut up and let me speak,” he snapped. “Save the quips and banter until I get to say everything that I cam here for , okay?

Sinunod niya ang kahilingan nito. itinikom niya ang bibig.

“Lauren, coming over here is never easy.

Alam niyang sinusubuka ni Mike sa tamang paraan ang pageexplain. Gusto nitong maintindihan niya kung bakit ito umakto ganoon. Pero dalawang buwan niya itong hinintay at sagad na ang pasensya niya. Ngayon pang mukhang madadagdagan na sila ng isa pa kahit hindi niya pa sigurado dahil hindi pa naman siya nagpupunta sa doktor. Alam niya sa sariling may nabuo sila ni Mike sa isang gabing pagtatalik nila. Hindi niya na gusto pang marinig ang mahabang paliwanag nito sapagkat pinatawad niya na ito kanina pa lang ng masilayan niya muli ang mukha nito.

“Could you fast forward to the part where youll say you love me?, hindi niya na napigilan ang sariling sabihin iyon.

Napailing si Mike, amused smile pasted on his lips. “All right! I love you, that’s why I’m here. I want you to come back home.

A triumphant smile crossed her lips. Sa ilang Segundo ay nasa kandungan na siya ng asawa.

“What took you so long to say it?. Hinampas niya ng balikat ng asawa.

“I was scared to say it because by then its official. Kapag sinabi ko sa iyo, hindi na ako makakapagtago sa likod ng kabaitan ko. I was scared that if I tell you, you’ want to know everything about me. I wasn’t ready to show you how badly damaged my heart had been after my failed marriage. I couldn’t tell you I love you because I was still denial. Im terrified, Lauren, because now that I’ve said it, you have me everthing. You have the power to break my whole being. Im terrified that if I get hurt by you, I might not able to pick myself up again. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi mo sa akin. Hindi lahat ng may kakayanang manakit sa akin ay sasaktan nga ako. That I have to trust you. So here I am.

“Aw! Sinapo niya ang dibdib. “Touching naman ang confession mo, Hubby ko.

Natawa ito sa reaksyon niya. Sa hindi mabilang na pagkakataon ay humilg siya sa dibdib ng asawa. Katulad ng dati, niyakap siya nito. she smelled his familiar scent and smiled at the thought that she would get to enjoy moments like this for the rest of her life.

“I missed you, Husband.

“I longed for you, Sweet Wife. Noong unang beses na iwan mo ako, I almost gone mad with missing you. I hated to admit it, at ang sabi ko sa sarili ko makakalimutan din kita. Pero hindi ako nagtagumpay na makalimutan ka. I love you Lauren.

Hindi na siya sumagot. Hinayaan niyang puso nila ang magusap. Everything had been said and done. It was about time to savor the moment.

“Have you found your soul yet?, mayamaya ay tanong ni Mike.

“Apparently, my soul wasn’t lost. She just wanted to find her mate.

“Did she find who she was looking for?

Tintigan siya nito sa mata para malinaw nitong makita ang damdaming nahahayag doon. “You tell me?

A sweet smile formed in his lips. “I think she did. She found me,” bulong nito bago hinagkan ang kanyang mga labi.

Epilogue,

Nakabuo nga ang mag-asawang Mike at Lauren kaya bago pa man lumaki ang tiyan nito ay umuwi sila ng Pilipinas upang hingin ang kamay ni Lauren sa kanyang mga magulang. Ikinasal sila sa simbahan pagkalipas lamang ng isang buwan.

Ngayon, masayang-masaya ang mag-asawa sa kanilang munting anghel na si Christle Aurelli ang siyang magbibigay kulay sa kanilang pagsasama at bunga ng kanilang pagmamahalan.

The end!